ี่อันก็กลับมำแล้วพะยะค่ะ”ซวนเทียนหมิงขมวดคิ้วและถำมเขำว่ำ“ท ำไมเจ้ำดูเหมือนว่ำไม่สำมำรถมีชีวิตต่อไปได้ ? ”จำงหยวนเช็ดน ้ำตำบนใบหน้ำของเขำและกล่ำวว่ำ“องค์ชำย ถ้ำองค์ชำยยังไม่กลับมำ บ่ำวรับใช้คนนี้ไม่สำมำรถมีชีวิตต่อไปได้ฮ่องเต้…ยำกเกินไปที่จะดูแลพะยะค่ะ”“หืมม”ซวนเทียนหมิงตะโกน “ตำแก่ผู้นี้สร้ำงปัญหำอะไร ? ”จำงหยวนถอนหำยใจยำว“มันคงจะดีถ้ำมันเป็นแค่ฝ่ำบำทสร้ำงปัญหำ” จำกนั้นเขำก็ถูกซวนเทียนหมิงสอบสวน อย่ำงไรก็ตำมเขำไม่ได้พูดต่อไป เขำแค่ท ำท่ำให้ทั้งสองเข้ำมำ “องค์ชำย ได้โปรดเข้ำมำเร็ว ๆฮ่องเต้ก ำลังรออยู่พะยะค่ะ”เฟิงหยูเองสำมำรถเข้ำใจได้บ้ำงแม้ว่ำนำงจะอยำกรู้อยำกเห็นแต่นำงก็รู้ว่ำนี่ไม่ใช่เวลำที่จะถำมนำง จึงเชื่อฟังซวนเทียนหมิงเข้ำไปในห้องโถง หลังจำกมำถึงกลำงห้องโถง นำงเงยหน้ำขึ้นมองและเห็นว่ำฮ่องเต้ถือเบำะขณะนั่งบนบัลลังก์ เมื่อมองดูหดหู่ซึ่งใกล้กับขอบแห่งควำมตำยมำกกว่ำที่จำงหยวนพูด เขำก็จ้องมองพวกเขำด้วยดวงตำของปลำตำยในตอนแรกทั้งสองต้องกำรที่จะทักทำยแม้กระทั่งคุกเข่ำ เป็นผลให้เขำยืนขึ้นจำกกำรถูกจ้องมองด้วยสำยตำที่ตำยแล้ว “ภำคเหนือสงบและเฉียนโจวพ่ำยแพ้ นี่เป็นทัศนคติแบบไหน ? ” เขำงงมำก “ไม่ควรมีควำมสุขหรือ ? ”จักรพรรดิเงยหน้ำขึ้นมอง“ชัยชนะนั้นมีไว้ส ำหรับชำยำของเจ้ำเรำมีควำมสุขกับอะไร ? ”เมื่อเฟิงหยูเองได้ยินสิ่งนี้ชำยชรำไม่มีควำมสุขหรือ ? นำงรีบกล่ำวว่ำ “ถ้ำเสด็จพ่อรู้สึกเสียดำยดินแด
