นนั้น ลูกสะใภ้จะคืนให้เสด็จพ่อเพคะ” ไม่ว่ำทำงใดมันเป็นดินแดนที่ถูกท ำลำย กำรดูแลมันจะเหนื่อยเกินไปใครจะรู้ว่ำฮ่องเต้จะโบกพระหัตถ์ของเขำ“ข้ำไม่ต้องกำรมัน ! ”จำกนั้นเขำก็ส่งเสียงร้องถำมทั้งสอง “หลังจำกเข้ำมำในพระรำชวัง เจ้ำมำเพื่อดูเรำหรือ ? ”นี่ไม่ใช่ค ำพูดที่เสียเปล่ำใช่หรือไม่ซวนเทียนหมิงจ้องตรงไปที่เขำ“เรำจะไปไหนได้อีก”“ต ำหนักศศิเหมันต์! ” ฮ่องเต้โกรธจัด “ในฐำนะบุตรชำย มำรดำผู้ให้ก ำเนิดของเจ้ำ หลังจำกออกไปต่อสู้เพื่อท ำสงครำมเป็นเวลำ 1 ปีมันคืออะไร ? เจ้ำไม่ไปเยี่ยมเสด็จแม่ของเจ้ำแต่กลับมำรำยงำนควำมปลอดภัยของเจ้ำก่อน ? เจ้ำมีเสด็จแม่อยู่ในใจหรือ ? เจ้ำไม่มีมโนธรรมเรำจะตีเจ้ำให้ตำย ! ”พูดแบบนี้จริงๆ แล้วเขำโยนเบำะมำโดนหัวซวนเทียนหมิงจำงหยวนรีบกล่ำวอย่ำงรวดเร็วว่ำ“ฝ่ำบำทอย่ำทรงพิโรธพะยะค่ะ องค์ชำยและองค์หญิงมำเพื่อแสดงควำมภักดีต่อฝ่ำบำท หลังจำกกลับมำที่รำชส ำนัก แม่ทัพต้องรำยงำนสถำนกำรณ์เป็นธรรมดำ นี่เป็นกฎที่ผ่ำนมำนับพันปีพะยะค่ะ ! ”ฮ่องเต้ก็เข้ำใจเหตุผลนี้แต่ปฏิเสธที่จะยอมรับควำมผิดพลำดอย่ำงเชื่องช้ำ แม้กระนั้นเขำก็หยุดยืนกรำนเรื่องนี้ เขำนั่งอยู่ตรงนั้นอย่ำงสุขสบำยมำกโดยไม่พูดอะไรซวนเทียนหมิงไม่ได้โต้เถียงกับเขำต่อไปยืนอยู่ในห้องโถง เขำเล่ำกำรเดินทำงตั้งแต่ต้นจนจบอย่ำงจริงจัง เช่นเดียวกับกำรรำยงำนอย่ำงเป็นทำงกำรเกี่ยวกับหน้ำที่ของเขำในแบบที่ยิ่งใหญ่ เขำบอกมันรำวกับว่ำเขำก ำลัง
