นที่ต้องละทิ้งมิตรสหาย
ดังนั้นองค์ชายเหลียนมองไปที่บานซูอย่างมีความหมาย ใครจะรู้ได้ว่าบานซูจะพยักหน้าอย่างจริงจังต่อองค์ชายเหลียน ทั้งสองเริ่มถกกันอย่างจริงจัง
บานซูกล่าวว่า “ไม่ใช่ว่าคุณหนูเบาปัญญา มันเป็นเพียงบางครั้งที่ความคิดของนางจะนอกคอกเล็กน้อย”
องค์ชายเหลียนกล่าวว่า “เช่นนั้นพวกมันก็นอกคอกเกินไป ! ข้าคือองค์ชายเหลียน ! เจ้าคิดว่าข้าจะสนใจองค์ชายเก้างั้นหรือ ? ”
บานซูส่ายหน้า “นั่นเป็นไปไม่ได้แน่นอนพะยะค่ะ”
องค์ชายเหลียนมองกลับไป และกล่าวกับเฟิงหยูเอง “ดูสิแม้แต่คนโง่ก็รู้” หลังจากนี้นางก็โดนบานซูตบบ่า…
อุโมงค์นี้ยาวมาก มันนานมากที่เมื่อเฟิงหยูเองแอบมองดูในมิติของนางในเวลานั้นพวกเขาวิ่งมา 1 ชั่วยามเต็มแล้ว แต่อุโมงค์ไม่ได้ดูเหมือนว่ามันจะสิ้นสุดลงในไม่ช้า
นางไม่สามารถทนได้ นางถาม “อุโมงค์นี้จะนำไปสู่ที่ไหน ? นานแค่ไหนที่เราสามารถออกไปได้”
องค์ชายเหลียนก็หมดแรงหายใจไปหมดจากความเหนื่อยล้า จับแขนของบานซูด้วยมือข้างเดียว นางเกือบจะปีนขึ้นไปบนหลังของบานซูนางหันหลังกลับและถามเฟิงหยูเอง “ออกไปทำไม ทำไมเราต้องออกไป? เจ้าต้องการที่จะหลบหนีไม่ใช่หรือ ถ้าเจ้าออกไป เจ้าจะหนีได้อย่างไร ? ”
เฟิงหยูเองรู้สึกงงงวย “ทำไมเราถึงออกไปข้างนอกไม่ได้ ? แม้ว่าอุโมงค์นี้จะออกไปข้างนอกเมืองซงโจว เนื่องจากเราวิ่งมานานแล้ว เราก็ควรจะถึงจุดสิ้นสุด”
องค์ชายเหลียนส่ายหัว “ไม่ ไม่ เราต้องวิ่งต่อไปอีก 1 ชั่
