ะนำกลุ่มออกจากมิติ บานซูนั่งอยู่ในห้องเก็บยาโดยที่เหยาเซียนออกมาดูแลเขา เฟิงหยูเองบอกกับเหยาเซียน “เราจะออกเดินทางไปยังค่ายทหารในเช้าวันพรุ่งนี้ จื่อหรูจะไปกับเราด้วย…ใช่จื่อหรูอยู่ที่ไหน เขากลับมาแล้วไม่ใช่หรือ ? ”
ทั้งสามมองหน้ากัน และคำถามถูกเขียนอย่างชัดเจนบนใบหน้าของซวนเทียนหมิง :เจ้าถามใคร
เฟิงหยูเองหน้าซีด นางลืมไปว่าเฟิงจื่อหรูกลับไปที่คฤหาสน์เฟิง นางเปิดประตูถามบ่าวรับใช้ “นายน้อยกลับมาแล้วใช่หรือไม่ ? ” หลังจากถามนางเริ่มสงสัยว่าเด็กคนนั้นคงจะไม่กลับไปที่ตำหนักหยูหรอกนะ ?
บ่าวรับใช้คนหนึ่งบอกนางว่า “นายน้อยกลับมานานแล้วเจ้าค่ะ ตอนนี้พักอยู่ในเรือนของนายน้อยเจ้าค่ะ”
จากนั้นนางก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก ทิ้งเหยาเซียนไปจับจ้องที่บานซู นางกับซวนเทียนหมิงก็เดินไปที่เรือนของเฟิงจื่อหรู
นางรู้สึกไม่สบายใจ นางบอกซวนเทียนหมิง “ข้ารู้สึกว่าการกลับไปที่คฤหาสน์เฟิงของจื่อหรูครั้งนี้ไม่น่ายินดี… ประสบการณ์อันไม่พึงประสงค์ที่ข้าพูดถึงไม่ใช่เฟิงจินหยวน มันเป็น…”
“ข้าเข้าใจ” ซวนเทียนหมิงเริ่มแสดงความคิดเห็นของตัวเอง “ในโลกนี้ความสัมพันธ์ทั้งหมดต้องใช้ความพยายามจากทั้งสองฝ่ายในการดูแลซึ่งรวมถึงความสัมพันธ์ในครอบครัว ความสัมพันธ์ทางสายเลือดคืออะไร ? พี่น้องของข้าเหล่านั้นยังพยายามฆ่าเสด็จพ่อเพื่อครองบัลลังก์นั่นเป็นเหตุผลว่าทำไมเจ้าไม่จำเป็นต้องรู้สึกถึงภาระอันใหญ่หลวงเช่นนี้ หากเจ้าสามารถอย
