ร้อมกับพวกเจ้าแน่ๆ“ข้าคงลอยมากระมัง กลับจวนแล้วค่อยคุยกัน” หึเจ้าพวกนี้ ทำท่าทีเหมือนกลัวข้าเสียขนาดนั้น แต่มิคิดจะกลับไปรายงานในทันทีทันใด ช่างกลัวข้าเสียเหลือเกินพวกท่านมีคิดจะเอ่ยออันใดกับเด็กน้อยตาดำๆเช่นข้าหน่อยหรือไร ปล่อยให้ข้ายืนหันซ้ายทีขวาที มองตามพวกท่านอยู่นั้นแหละ หึยยยกลับไปที่องค์ชายทั้งสองที่เห็นว่ามีทางหนี เพราะตอนนี้นายท่านซีได้หันไปคุยกับกู้หมิงซื่ออยู่นั้น จึงได้ทำท่าคล้ายว่าเรื่องราวต่างๆ จะไม่เกี่ยวกับตนเองพร้อมกับอุ้มเปั่ยจิน เพื่อจะหนีไป เพียงแต่บัลลังก์มังกร มิใช่จะให้ผู้ใดมาลบหลู่ได้โดยง่ายๆ“ส่วนพวกเจ้าทั้งสามคน ตามข้ามา” เสียงที่ดังออกมาอย่างมีอำนาจและไม่มีท่าทีล้อเล่น ทำเอาทั้งสี่คนถึงกับสะดุ้งตัวไปตามๆ กันฮ่องเต้ที่หันไปเห็นเจ้าพวกตัวดีทั้งสองทำท่าจะหลีกหนีจึงเอ่ยดักไว้อย่างรู้ทัน“พะยะค่ะ/พะยะค่ะ” องค์ชายทั้งสองตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงที่สิ้นหวังแล้วข้าไปเกี่ยวอันใดกับพวกท่านกัน เหตุใดถึงไม่วางข้าลงกันท่านที่ทั้งสาม…เปั่ยจินนั้นได้แต่โอดครวญกับตัวเองอยู่ภายในใจเป็นหมื่นล้านคำ…จะหายตัวไปเสียตอนนี้ก็มิได้ จะส่งเสียงออกไปก็กลัวจะโดนสั่งลงโทษเสียนี่เห่อ ช่างเป็นกรรมของข้าเสียจริง รู้เช่นนี้ข้าน่าจะนั่งเรียนศาสตร์และศิลปชั้นสูงกับท่านอาจารย์ที่บ้านดีกว่า ไม่น่าออกมาเลยเรา เห่ออ พูดแล้วเปั่ยจินก็ถอนหาใจไปด้วยซ้ำๆรั้งให้คนที่อยู่ใกล้หันมามอง เปั่ยจินจึงได้แต่ยิ้
