านในเถอะเจ้าค่ะ ข้าคาดว่าเรามีเรื่องต้องคุยกัน” หึ คิดจะหลอกข้า แต่ดันตกมาตายเสียนี่
“เอ่อออ ยัยหนู ตาเฒ่าคนนี้มิรู้เรื่องอันใดหนาหลานตา” เถ้าแก่หลิงรีบเอ่ยออกมาอย่างเอาตัวรอดอย่างว่านั้นแหละ ตาเฒ่าอย่างข้านะหรือจะสู้อำนาจพวกคนหนุ่มๆ ได้ จินเออร์ต้องเมตตาตาเฒ่าคนนี้นะหลานรัก
“เจ้าค่ะ พี่หยางเจ้าค่ะ ข้าฝากจัดการเรื่องร้านต่อสักครู่นะเจ้าคะ”
“วางใจได้ขอรับ” โถ่คุณหนูข้าอยากไปด้วยนี่ขอรับ
“ส่วนพวกท่านและท่าน และพวกท่าน รวมไปถึงครอบครัวของข้า เชิญที่บ้านของข้าดีกว่าเจ้าค่ะ”
“แหะๆ ตาต้องไปหรือจินเออร์ ตาหารู้อันใดไม่”
“ท่านตา…”
“ไปๆ ตาไปเดี๋ยวนี้เลย พวกเจ้านะ รีบไปสิ เช่นนั้นเราไปเจอกันที่บ้านเจ้านะหลานรัก”
“เจ้าค่ะท่านตา”“เช่นนั้น ทุกคนล่วงหน้าไปก่อนนะเจ้าค่ะ หลังจากจัดการเสร็จแล้วข้าจะรีบตามไป”
“จะดีหรือจินเออร์ แม่ว่า….”
“ดีสิเจ้าคะ ท่านแม่มิอยากรู้หรือเจ้าคะ ว่าสรุปแล้วเรื่องราวเป็นเช่นใดกันแน่”
“อยากสิ แม่อยากจะรู้เช่นกัน”
“เช่นนั้นไปกันเถิดขอรับท่านพ่อท่านแม่ ฮูหยิน”
“พี่หยางเจ้าค่ะ ข้าเบื่อเต็มทนแล้ว ช่วยทำให้เจ้าคนพวกนี้สารภาพไวๆ เถิด”
“ขอรับ”
เปั่ยจินที่ตอนนี้กำลังหงุดหงิดเต็มทนกับปัญหาเล็กๆ น้อยๆ จึงเดินไปด้านหน้าสำนักคุ้มภัยและจัดการปิดร้านเป็นเวลาหนึ่งวันเต็มๆ เพื่อจัดการปัญหาที่เกิดขึ้น
“ทุกท่านเจ้าค่ะ ข้าต้องขออภัยอีกครั้งในปัญหาที่เกิดขึ้น ข้าขอเรียนให้ทุกท่านทราบว่า ในวั
