อาไว้
“หากบิดา มารดามิสั่งสอน ข้าก็จะสั่งสอนให้นะสิ”หัวหน้าใหญ่เอ่ยออกมาอย่างลอยหน้าลอยตาพร้อมกับเดินเข้ามาหาเปั่ยจินเรื่อยๆ
“เจ้ากล้า…” ซานหลงที่ในตอนนี้ีนั้น อารมณ์กรุกกรุ่นแทบทนไม่ไหวกับคำพูดของหัวหน้าอันธพาลเอ่ยออกมาเสียงแข็งพร้อมกับพยายามห้ามใจตนเองมิให้แสดงพลังออกไป
หัวหน้าโจรที่ในตอนนี้ได้ใจ เพราะคิดว่า คนในสำนักคุ้มภัยมิกล้าทำอันใด จึงไม่ได้เกรงกลัว และเริ่มหันไปหาสตรีในสำนัก เพื่อทำการยั่วยุ เพียงแต่มิทันจะได้ยื่นมือเข้าไปใกล้
ซานหลงที่ทนไม่ไหวแล้วนั้น จึงหันไปหาคนในครอบครัวเพื่อขออนุญาตลงมือกับพวกอันธพาล
“ทำไม…เอื้อก” ยังมิทันจะได้กลาวอันใดออกไปหัวหน้าโจรที่ว่าก็ได้ลอยออกไปนอนแอ่งแม่งกับพื้นในทันที
“หัวหน้า” หนึ่งในลูกน้องอันธพาลตะโกนออกมาหลงัจากที่ได้เห็นว่าหัวหน้าของตนเองในตอนนี้นั้น โดนซัดไปไกลแล้ว ทำให้เหล่าคนที่เหลือต่างโกรธเกรี้ยวมาก
“พวกเราจัดการสั่งสอนมันที่บังอาจทำร้ายข้า”หัวหน้าใหญ่ที่ลุกขึ้นมาได้ ตะโกนบอกลูกน้องตนเองในทันทีที่ลุกขึ้นมาได้
“เฮ้” ลูกน้องของอันธพาลทั้งหมดตะโกนขึ้นมา
เพียงแต่เปั่ยจินนั้นถือว่านี้คือโอกาสดี ที่จะทำให้คนที่มางานเปิดกิจการสำนักคุ้มภัยในตอนนี้ได้รับรู้ถึงความสามารถของคนในกิจการนาง อีกทั้งยังสามารถเรียกความเชื่อมั่นให้กับกิจการของนางได้เป็นอย่างดี“เพล้ง”
“พลั๊ก”
“เอื้อก”
“ตู้มมมมม”
ตอนนี้นางให้ท่านพ่อของนางกลับมาและส่งหยางคง รวมไปถึงหน่
