ี้น่าจะเป็นหัวหน้าที่ใหญ่ที่สุดในกลุ่ม เพราะคนอื่นๆ ต่างหยุดและวิ่งมารวมกันหลังชายคนนี้
“เช่นนั้นหรือเจ้าค่ะ เช่นนั้นพวกท่านจะรับผิดชอบค่าเสียหายเช่นไรดี” ทำลายข้าไม่ว่า จ่ายตังค์ข้ามาแล้วกัน หึ
“หากเจ้ามีความสามารถก็มาทวงเงินจากข้าแล้วกัน พวกเรากลับ” เมื่อเห็นว่ากำลังโดนทวงเงิน หัวหน้าอันธพาลจึงทำท่าจะกลับออกไป
เปั่ยจินที่เห็นดังนั้นจึงหันไปเอ่ยเรียกหยางคงทัน
“พี่หยางเจ้าค่ะ”
“ขอรับ”เพียงแค่สบตากันก็รู้ไปหมดแล้วว่าคุณหนูของตนต้องการสิ่งใด
“พวกเจ้าจะไปไหนมิได้ หากยังมิจ่ายค่าเสียหาย”หยางคงเดินไปด้านหน้าและเอ่ยออกมา
“ข้าไม่จ่ายแล้วพวกเจ้าจะทำเช่นไร” หนึ่งในอันธพาลเอ่ยออกมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย
“พูดดีๆ มิรู้ความเช่นนั้นหรือ” หยางคงเอ่ยออกไป
“มีปัญญาก็เข้ามาเอาสิ” หนึ่งในอันธพาลเอ่ยออกมาพร้อมทำท่าจะใช้กำลังเพียงแต่เปั่ยจินมิอยากให้คนของตนเองใช้กำลังในการแก้ปัญหา มิอยากให้ใครมองว่าคนของสำนักคุ้มภัยสุดท้ายก็มีดีเพียงแค่เรื่องใช้กำลัง
เปั่ยจินยังอยากให้สำนักของนางเป็นสำนักยุทธ์ในอนาคต ฉะนั้นจะมาสร้างชื่อเสียงในเรื่องแบบนี้มิได้เด็ดขาด
“พี่หยาง อย่าใช้กำลังเจ้าค่ะ ข้ามิอยากให้วันเปิดกิจการเป็นวันอัปมงคล” เปั่ยจินเอ่ยออกไป
“ยัยหนู ปากดีเสียจริงนะเจ้า” หัวหน้าอันธพาลทำท่าจะเดินเข้ามาทำร้ายเปั่ยจิน
“หยุดนะ เจ้าจะทำอันใดบุตรสาวข้ากัน” หลงซานที่เดินเข้ามาพอดี ถึงกับถลามาขวางหน้าบุตรสาวของตนเองเ
