นเอง
“เกิดอันใดขึ้นหรือเจ้าค่ะ ท่านพ่อท่านพี่” เมื่อวิ่งลงมาถึงด้านล่าง ภาพที่เจอถึงกับทำเอาตกตะลึงไปทีเดียว ตอนนี้นั้นกำลังมีอันธพาลกลุ่มน้อยก่อกวนส่งเสียงดัง ไม่เพียงเท่านั้น ยังเข้ามาด้านในและทำลายข้าวของอีกด้วย“นั้นสิ เกิดอันใดขึ้นกันอาซาน” เปั่ยฮูหยินที่เดินออกมาด้านหน้าเอ่ยถามสามีของตนเองออกไปเช่นกัน
“ไม่มีอันใดขอรับท่านแม่ หลินเหมย เพียงแต่มีคนมาหาเรื่องที่กิจการของเราขอรับ” ซานหลงรีบอธิบายออกไป
“ตายแล้ว เช่นนั้นเราจะทำเช่นไรกันดี” เปั่ยฮูหยินเอ่ยถาม
“เช่นนั้นจินเออร์ละ อยู่ที่ใด” หลินเหมยเอ่ยถามออกมาเมื่อหันไปมองรอบกายแล้วพบว่าบุตรสาวตนเองมิได้อยู่ตรงนี้
“อยู่ด้านหน้ากับเถ้าแก่หลิงขอรับ เช่นนั้นข้าออกไปดูก่อนนะขอรับ ท่านพ่อท่านแม่และอาเหมยรอด้านในสักครู่นะขอรับ”
“อืม ไปเถิด ระวังตัวดีๆ”
“ขอรับ”
กลับมาที่ด้านหน้าร้านที่ตอนนี้เปั่ยจินที่กำลังยืนมองกลุ่มอันธพาลโวยวายอย่างใจเย็น เมื่อเห็นว่าอีกฝั่ายไม่มีท่าทีจะหยุดเสียที จึงเอ่ยถามออกไป
“พวกเจ้าต้องการอันใดจากร้านข้า”“ฮ่าๆ ข้าแค่มาทดสอบดูว่าสำนักคุ้มภัยแห่งนี้ดีจริงหรือไม่” หนึ่งในอันธพาลที่มาหันมาตอบ
“ด้วยการมาก่อกวนเช่นนั้นหรือ” เถ้าแก่หลิงเอ่ยถาม
“ก่อกวนอันใดกัน พวกข้าแค่ทดสอบฝีมือคนของเจ้าก็เพียงเท่านั้น มิใช่ว่าร้านของพวกเจ้าคือกิจการสำนักคุ้มภัยหรอกหรือ แต่จากที่ดูแล้ว ก็ไม่เท่าไหร่นี่นา” เห็นได้ชัดว่าคนที่เอ่ยออกมาในตอนน
