“อืม ไม่มีอันใดขอรับ จินเออร์เห็นว่าชื่อมงคล ข้าและคนอื่นๆ ก็เห็นว่าดีเลยมิได้ขัดข้องขอรับ” ซานหลงตอบพร้อมกับยิ้มกลับไปบางๆ เพิ่มความน่าเชื่อถือมากขึ้น
“อืม ชื่อมงคลเสียจริงนะจินเออร์ ซี…จ้าว” กู้หมิงซื่อเอ่ยพร้อมกับหันไปมองเปั่ยจินที่ตอนนี้กำลังนั่งยิ้มและพูดคุยกับเถ้าแก่หลิง
“เอ่อ แฮะๆ เจ้าค่ะ มีอันใดหรือไม่เจ้าค่ะพี่กู้” ท่านสงสัยอันใดข้ากัน ท่านพี่… อยากสืบก็สืบเลยเจ้าค่ะ ข้ามีเวลาให้ท่านสืบจนกว่าจะพอใจ ฮี่ๆ
“อืม เปล่าหรอกข้าแค่คุ้นเคยนะ คนที่ข้าตามหามีชื่อพยางค์ที่คล้ายกับชื่อร้านของเจ้า เลยทำให้ข้าหวนคิดถึงความหลังขึ้นมา” เมื่อคิดว่าหากเอ่ยอันใดต่อไปคงมิได้ความต่อแล้วจึง มิได้ต่อความยาวสาวความยืดต่อไปอีก
“อ่อออออ เช่นนั้นเองหรือเจ้าค่ะ ข้าขอให้ท่านตามหาคนๆ นั้น เจอไวๆ นะเจ้าค่ะ” ตามหาให้เจอไวๆ นะเจ้าค่ะ เพราะข้าก็อยยากรู้ความจริงเช่นเดียวกับท่าน
“อืม ข้าก็หวังเช่นนั้น” ใบหน้าที่ตอบรับในตอนนี้ล้วนมีเพียงสายตาสงสัย คาดหวังและแววตาที่ทำให้หวนคิดถึงอดีต
“เช่นนั้นทุกคนขอรับ เดี๋ยวข้าขอเลี้ยงฉลองมือเที่ยง เป็นการแสดงความยินดีให้กับกิจการของตระกูลเปั่ยนะขอรับสักมื้อนะขอรับนายท่านเปั่ย”
“ขอรับ เช่นนั้นข้าก็ขอบคุณแทนอาซานและตระกูลเปั่ยมากๆ ขอรับ” นายท่านผู้เฒ่าเปั่ยเอ่ยออกมาอย่างขัดมิได้ในความหวังดีของคุณชายกู้ในครั้งนี้
“ฮิฮิ ข้าก็ยินดีเจ้าค่ะ อาหารที่นี้เลิศรสข้าลาภปากอีกแล้วเจ้าค่ะ
