”
“เจ้าตัวยาจกน้อย หึ”
หลังจากนั้นทั้งกู้หมิงซื่อ เถ้าแก่หลิงและคนตระกูลเปั่ย ต่างก็ร่วมทานอาหารมื้อกลางวันด้วยกัน โดยคนที่ทานไปเยอะที่สุดคือเปั่ยจินนั้นเอง
เมื่อทานอาหารเสร็จแล้วคนทั้งหมดก็ได้แยกย้ายกันไปทำหน้าที่ของตนเองต่อ โดยคนตระกูลเปั่ยและเถ้าแก่หลิงต่างกลับไปด้วยกัน เนื่องจากร้านอยู่ตรงกันข้าม
ส่วนกู้หมิงซื่อนั้น หลังจากทานข้าวเสร็จแล้วก็เดินกลับไปยังห้องทำงานของตนเองที่มีสหายทั้งสองรั้งรออยู่ เมื่อเข้ามาถึงห้องยังมิทันจะได้ย่างก้าวที่สอง เสียงหนึ่งก็ลอยมาทันที
“เป็นอย่างไรบ้างขอรับคุณชายกู้ซื่อหมิง” องค์ชายห้าเอ่ยขึ้นมา เมื่อเห็นว่า คนที่กำลังเดินเข้ามาดูมีความสุขเกินหน้าเกินตาเสียกระไร
“อย่างไรคืออันใด เจ้าหมายถึงสิ่งใดงั้นหรือ” กู้หมิงซื่อที่รับรู้ว่าคนที่นั่งในห้องทั้งสองอยากจะรู้เรื่องในห้องรับรองแค่ไหน เอ่ยออกไป
“ก็เกี่ยวกับคนตระกูลเปั่ย เป็นอย่างไร” องค์ชายห้าที่ตอนนี้เริ่มมีอารมณ์ครุกครุ่นขึ้นมาบ้างแล้ว เอ่ยออกไป
“จากที่ข้าพูดคุย ก็ยังมิมีอันใด เพียงแต่…” กู้หมิงซื่อมองไปยังบุคคลทั้งสองที่กำลังตั้งใจฟังและหยุดเอ่ยออกไปเสียดื้อๆ
“เพียงแต่อันใดขอรับพี่กู้” องค์ชายแปดเอ่ยออกมาพร้อมกับเขยิบเก้าอี้มานั่งใกล้ๆ คนที่กำลังพูดไปหยุดไป
“เพียงแต่ตระกูลเปั่ยจะเปิดกิจการสำนักคุ้มภัย”
“แล้วมันแปลกที่ใดกัน ก็เพียงแค่สำนักคุ้มภัย”องค์ชายห้าที่ได้ยินเช่นนั้นถึงกับทำหน้าเบื่อหน่ายออกม
