งเพื่อคอยดูเหตุการณ์“นางไม่ได้ปั่วยหรือไข้ขอรับ แต่เหมือนที่ข้าคิดไว้พลังของนางกำลังจะตื่นขึ้นก่อนเวลา” จินหลงละมืออกจากจินเออร์และกล่าวออกมาเมื่อหยุดการส่งพลังเข้าไปตรวจดูอาการ“ห๊ะ พลังของจินเออร์กำลังจะตื่นขึ้น แย่แล้วๆ ทำเช่นไรดี” ซานหลงรับรู้เรื่องพลังมาพอสมควร จากการบอกเล่าของนายท่านเปั่ย จึงพอจะเข้าใจว่า ร่างกายปกติของคนบนโลกนี้ เมื่ออายุเจ็ดหนาวแล้ว พลังในร่างกายจะตื่นขึ้น ความเจ็บปวดที่ได้รับจะเพิ่มขึ้นตามระดับพลังที่สูงขึ้นไปของแต่ละบุคคล“ไม่ต้องกังวลขอรับ ข้ากางเขตพลังไว้แล้ว จะไม่มีใครสามารถเข้ามาในห้องนี้ หรือรับรู้สิ่งที่เกิดขึ้นภายในห้องนี้เด็ดขาด”“อืมม แล้วเราต้องทำอย่างไรต่อไปละจินหลง นางจะฟืนตอนไหนกัน”“คงทำอันใดไม่ได้ขอรับ ต้องรอจนกว่านางจะฟืนขึ้นมาเอง ส่วนเวลาก็ตามที่ข้าบอกเลยจนกว่าร่างกายนางจะรับพลังไหว นางถึงจะฟืนขึ้นมา”“แล้วนางจะเป็นอันใดมากหรือไม่ ข้าเป็นห่วง”“นางเพียงแค่อ่อนแอเกินที่จะรับพลังไว้ได้ขอรับจึงทำให้ตนเองนิทราไปแบบนี้ เมื่อพลังนางตื่นขึ้นมาแบบสมบูรณ์แล้ว นางจะตื่นขึ้นมาเอง”“ข้าว่าระหว่างนี้ พวกท่านทำก็ช่วยดูแลตนเองและกิจการที่นางต้องการเถิด เมื่อนางฟืนขึ้นมาจะได้สบายใจ”“ได้ ข้าเชื่อเจ้าจินหลงฝากเจ้าดูแลนางด้วย”หลังจากนั้นซานหลงและจินหลงจึงออกมาจากห้องพักของจินเออร์ และอธิบายเรื่องราวต่างๆ ให้ทุกคนรวมไปถึงคนในตระกูลซูฟัง แม้จะตกตะลึงอยู่บ้างแต่ท
