จ้านะ หึ“บ้าใครจะกล้านินทาเจ้าเล่า เจ้ากระต่ายแสนดีเจ้าหน้าใจดี๊ ใจดีที่สุด ใจดีกว่านี้ก็ไม่มีแล้ว”“ชิชะ อย่ามาหลอกลวงข้า ไปนอนเถอะ ข้าง่วงนอนแล้ว ไปนอนได้แล้ว”“โอเค ฝันดีเจ้ากระต่ายบ้า”“หึ ฝันดี ยัยเด็กอัปลักษณ์”
ถัดมาหลังจากจินหลงและจินเออร์ กำลังเข้านอนแล้ว ก็ยังมีหน่วยคุ้มครองที่อยู่บริเวณรอบๆ บ้าน ที่ยังคงทำหน้าที่ของตนเองอยู่
“ไปรายงาน นายท่านเรื่องคนตระกูลซู”“ขอรับ”“ซืออี เจ้าคิดว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องสำคัญหรือ”“เจ้าหรือเจ้าคิดว่าไม่สำคัญ การที่เด็กน้อยผู้นั้นเข้ามาอยู่ในตระกูลนี้ได้ มันอาจจะไม่สร้างปัญหาให้กับคุณหนูจินเออร์ แต่สำหรับนายท่านอย่างไรก็ต้องรายงานออกไป”ซือเอ่อ เอ่ยตอบคนช่างสงสัยด้านหน้าอย่างใจเย็น“นั้นสินะ ข้าลืมคิดไป นายท่านยิ่งหวงของ ของตนเองอยู่แทบบ้า”“อืม ปล่อยให้รายงานไปนะดีแล้ว เพื่อเกิดเรื่องอะไรขึ้นเราจะได้ไม่รับศึกหนัก”“ดีๆ เจ้าดีที่สุด ฮ่าๆ ”
เช้าวันต่อมาคนตระกูลซูและคนตระกูลเปั่ยตื่นเช้าเป็นอย่างมาก โดยซูจงอวี้ และซูเหมยลี่ ภรรยาของเขาได้ออกมาทำกับข้าวให้ตระกูลเปั่ยเป็นอาหารเช้า ส่วนท่านพ่อของเขา ซูเหลียงอี้ ก็ได้ออกไปหานายท่านตระกูลเปั่ยเช่นกัน“อ่ะ เจ้าจะมายืนหน้าห้องข้าทำไมกัน” ข้าหันไปถามเด็กชายตรงหน้าด้วยใบหน้าสงสัย“มารอเจ้า” หยางคงตอบเสร็จก็เงียบไปและหันไปมองอย่างอื่นแทน“รอข้างั้นหรือ รอทำไม” จินเออร์ยังคงสัยเพราะนางจำไม่ได้ว่า ได้สั่งให้เด็กชายตร
