นายท่านผู้เฒ่าซู ที่ดูจะมองท่านพ่อแปลก ๆ ในสายตาและน้ำเสียงนั้น มีความสั่นเครืออาลัยอาวรณ์ และความสงสัยในตัวท่านพ่อและครอบครัวข้าอยู่พอสมควร“ท่านพ่อเจ้าคะ ข้าว่า นายท่านซูผู้นั้น จะต้องรู้อันใดเกี่ยวกับท่านพ่อแน่ ๆ เลยเจ้าคะ”
“พ่อก็สงสัยเช่นเจ้าเช่นกัน เราคงต้องใช้เวลา ในการให้ความเชื่อใจแก่เขา”“จินหลงเจ้ารู้อะไรบ้างหรือไม่ ข้าจะสามารถไว้ใจคนในครอบครัวตระกูลซูได้ทั้งหมดใช่หรือไม่”“แน่นอนสิ เขาเชื่อมั่นในตัวข้าได้แน่นอน ตระกูลนี้นะ ไม่มีทางทำอันใดครอบครัวของเจ้าหรอก อืม”“ถ้าจะว่าอย่างงั้นข้าก็ว่าตามเจ้า”ท่านตาท่านยาย เมื่อเห็นว่าข้าและท่านพอคุยกันในเรื่องความเป็นไปเป็นมาของตระกูลซู จึงเริ่มเอะใจบางอย่างขึ้นมาได้ เพียงแต่ยังมิได้พูดออกมา ได้แต่นั่งมองตากันต่อไป เหมือนจะมีความสงสัยและคำตอบอยู่ในสายตาคู่นั้น เพียงแต่อาจจะต้องรอเวลาให้อะไรอะไรชัดเจนขึ้นมากกว่านี้
“ท่านพ่อเจ้าคะ อีกไม่กี่วันก็เข้าสู่ฤดูหนาวแล้วคาดว่าหลังจากที่เราได้รับตระกูลซูมาแล้ว เราน่าจะเริ่มเตรียมตัวเข้าสู่ฤดูหนาวกันได้แล้วนะเจ้าคะ ด้วยการเก็บเกี่ยวพวกพืชผักต่างๆ มาทำเป็นอาหารที่เราจะผลิตกินส่วนตัวและส่งออกขาย”“อย่างไรหรือจินเออร์”“นั่นสิ หลานจะทำอะไรเป็นผลิตภัณฑ์ล่ะ ยายว่าจะถามตั้งนานแล้วแต่ยังไม่มีโอกาส”“คาดคิดไว้ หลายอย่างเลยเจ้าคะ แต่ยังรอเวลาที่จะถามโดยสินค้าที่ข้าจะทำ นั้น ข้าคิดไว้ว่าจะเริ่มผลิตในช่วงอีกไม่กี
