“พวกเจ้าเป็นใครตอบข้ามา” ท่านตาเอ่ยตามเหล่าคนที่โดนจับมัดกับต้นไม้ด้วยน้ำเสียงเย็นชา“ช้าก่อนขอรับทุกท่าน พวกข้ามิได้มาร้าย” หนึ่งในองครักษ์ที่ฟืนขึ้นมาแล้ว รีบตอบขึ้นมาทันที เมื่อเห็นว่าเหล่าคนตรงหน้าสอบถามออกมา อยากจะรีบคลี่คลายสถานการณ์ตรงหน้าโดยไว“มิได้มาร้าย แล้วมาแอบซุ่มมองพวกข้าทำไมกัน”ท่านพ่อถามออกไปทันที“เอ่อ จริงๆ แล้วพวกข้าคือ….” หนึ่งในองค์รักษ์ทำท่าเหมือนจะไม่อยากตอบคำถามนี้สักเท่าใด จึงทำหน้าเลิ่กลัก แล้วหันไปมองกันไปมา“คือใคร รีบพูดมาได้แล้ว ข้าง่วงละนะ” ข้าสังเกตว่าพวกนั้นไม่พูดสักที จึงเริ่มงอแง ออกไป“องครักษ์ขององค์ชาย… ขอรับ” เมื่อเห็นว่าข้าเริ่มหงุดหงิด หนึ่งในองค์รักษ์ที่ดูท่าจะตำแหน่งน้อยที่สุดจึงกลั้นใจเอ่ยออกมา“เอ๋…..องค์ชาย แล้วองค์ชายองค์ไหนกันเล่า ทำไมพวกท่านไม่พูดให้ครบกัน” ข้าถามออกไปอีกครั้งเนื่องจากคนตรงหน้าพูดจาไม่รู้ความสักที“เอ๊ะ แล้วมันเกี่ยวอันใดกับพวกข้า” ท่านพ่อที่สงสัยในคำตอบเอ่ยถามออกไปอีกรอบ เพราะหาคำตอบให้กับประโยคเมื่อครู่ไม่ได้“มีรับสั่งให้ติดตามพวกท่าน เพื่อสืบหาตัวตนขอรับ”“อย่างงั้นหรือ แล้วข้าจะมั่นใจได้อย่างไรว่าพวกเจ้าพูดความจริง” ท่านตาถามออกไป ในที่นี้ ดูเหมือนท่านตาจะดูสุขุมและนิ่งเงียบมากที่สุด เหมือนท่านตาจะรับรู้เรื่องราวต่างๆ อย่างรวดเร็ว“เอ่ออ องครักษ์อี้ ท่านรีบเอาหยกพกให้พวกเขาดูเร็ว” องครักษ์คนเดิมกับที่เป็นคนตอบคำถาม เมื่
