อครู่รีบเอ่ยให้คนที่ดูเหมือนจะตำแหน่งใหญ่ที่สุด นำหยกออกมาเพื่อยืนยัน“ได้ๆ เอ่อ ข้ารบกวนพวกท่าน หยิบหน่อยได้หรือไม่ อยู่ตรงเอวของข้าขอรับ”“อืม นี่เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ข้าที่เห็นหยกพกอยู่แล้ว จึงรีบหยิบออกมายื่นให้ท่านพ่อทันที ชักช้าไม่ทันใจเด็กน้อยเสียจริง แต่จากการที่ให้เจ้าจินหลงตรวจสอบแล้วพบว่า สิ่งที่เจ้าพวกนั้นพูดออกมาคือความจริง“เอาให้ท่านตาเถอะจินเออร์ พ่อดูไม่รู้หรอก” เมื่อข้ายื่นหยกพกให้ท่านพ่อ ท่านพ่อก็รีบส่ายหัวด้วยความจนใจ ที่ไม่สามารถตอบได้ว่าหยกนี้เป็นของจริงหรือปลอม จนใจเหลือเกินที่ตลอดระยะเวลาที่ผ่านมา ไม่ได้ข้องแวะหรือเกี่ยวข้องกับทางราชการเลย ทำให้ไม่สามารถแยกแยะหยกประจำตัวเหล่านี้ได้“ผู้เฒ่าเปั่ยรับหยกพกมาดู เนื่องจากเคยรับใช้ราชวงศ์มาก่อน จึงมองแว็บเดียวก็ทราบแล้วว่าของจริงหรือไม่”“อืม ของจริงอาซาน” ท่านตาที่อาจจะมองออกตั้งแต่แรกเอ่ยออกมา“งั้นพวกท่านปล่อยข้าได้แล้วใช่หรือไม่ขอรับ” คนทั้ง 3 เบื้องหน้ารีบพยักหน้าขึ้นลงเหมือนไก่จิกข้าวสาร“ยัง ถึงพวกเจ้าจะเป็นองครักษ์ แต่พวกข้าจะแน่ใจได้อย่างไร ว่าพวกเจ้าจะไม่ทำร้ายพวกข้า”“โถ่ นายท่านขอรับ” องครักษ์ที่ชื่ออี้ เมื่อได้ยินท่านพ่อเอ่ยออกมาเช่นนั้น จึงทำหน้าละห้อย ก้มลงและเอ่ยอย่างน่าสงสาร“แล้วจะทำยังไงเจ้าคะ ท่านพ่อท่านตา” เมื่อไม่สามารถรู้วัตถุประสงค์ที่แท้จริงของเหล่าคนตรงหน้าได้ว่ามา ณ ที่แห่งนี้เพื่อเหตุใด ข้าจะไม่ปล่อ
