ยกลับไปง่ายๆแน่ มิใช่ว่า หากคนเหล่านี้หายไป คนอื่นๆ ก็จะมาแทนอยู่ดี มิสู้จัดการให้คนพวกนี้ พูดในสิ่งที่ข้าอยากให้พูดทำในสิ่งที่ข้าอยากให้ทำ มิดีกว่าหรือ“อ่ะ นี่ โอสถสัจจะ” เหมือนสัตว์เทพคู่ใจข้า อย่างจินหลงจะรับรู้ได้ในทุกความคิด จึงนำโอสถออกมาให้โดยที่ข้าไม่ต้องเอ่ยปากออกไป“เอาไว้ทำไรอ่ะ ห้ามพูดหรอ” หูยยย ไม่ใช่ข้าไม่รู้แต่ข้ายังไม่ได้ศึกษาโอสถจริงๆ จังๆ สักที แหะๆ ถึงแม้จะโดนบังคับให้ศึกษาก็เถอะ มันก็เหตุการณ์ให้ข้าหลีกเลี่ยงมาได้โดยตลอดนี่นา เจ้าจะมองข้าตาขวางแบบนี้ไม่ได้นะจินหลง“ประมาณนั้น แต่โอสถนี้คำพูดจะส่งผลถึงการกระทำ เช่น หากเจ้าสัญญาว่าจะไม่มำร้ายใคร เมื่อใดก็ตามที่เจ้ามีจิตคิดมุ่งร้าย ร่างกายเจ้าจะอ่อนแรงจนยืนไม่ได้ และจะเป็นไปเรื่อยๆ จนกว่าจิตสังหารจะหายไป”จินหลงกรอกตาบนใส่จินเออร์ไปหนึ่งที“เยี่ยม ขอบคุณเจ้ามากจินหลง” เมื่อจินหลงอธิบายจบข้าก็ดึงมันเข้าไปกอดรัดฟัดเหวี่ยงชั่วครู่ ให้สาสมกับความเก่งกาจของมัน อิอิ“ท่านพ่อเจ้าค่ะ โอสถสัจจะ รบกวนท่านให้พวกเค้าทานด้วยเจ้าค่ะ”“หากนายท่านต้องการให้พวกกลืนมันลงไปเพื่อพิสูทธิ์ความบริสุทธิ์ พวกข้าก็ยินดีขอรับ หลังจากนั้นองครักษ์ทั้งหมดจึนกลืนยาที่ท่านพ่อปั้อนลงไป เมื่อกลืนลงไปแล้วร่างกายขององครักษ์ต่างมีแสงแห่งตราประทับเปล่งออกมา”“ซานหลงเห็นว่าทุกอย่างเป็นไปตามที่จินหลงบอกจึงได้ปลดเชือกออก องครักษ์ทั้งหมดจึงคุกเข่าทำความเคารพ คนตร
