มด แต่เนื่องจากเป็นเพียงผู้น้อยจึงไม่ได้สนใจ จนกระทั้งเถ้าแก่หลิงเป็นคนออกหน้าให้กับเปั่ยจิน เขาจึงได้ออกมาเล่าเหตุการณ์“เจ้า เจ้ากล้าใส่ร้ายข้าหรือ ข้าจะให้ท่านพ่อจัดการเจ้าไอ้พวกข้ารับใช้” นายน้อยฮัวเมื่อได้ยินสิ่งที่ข้ารับใช้พูดจึงได้ร้อนตัวและโมโหออกไป“ขออภัยคุณชายน้อยฮัวด้วยขอรับ ข้าจะสั่งสอนคนงานในร้านดีๆ คราวหลังจะไม่ให้ว่าร้ายใครอีก” เถ้าแก่หลิงที่เห็นดังนั้นจึงเข้าใจเป็นกลายๆ ว่า เกิดอะไรขึ้นโดยไม่ต้องอธิบายเพิ่มเติมอีก“เอ่อ ข้าไม่ได้ว่าเถ้าแก่ไม่ดีนะขอรับ ข้าเอง ข้าผิดเอง ข้าเป็นคนทำเอง แต่ได้โปรดอย่านำเรื่องนี้ไปบอกท่านพ่อท่านแม่เลยนะขอรับ ไม่งั้นข้าต้องโดนลงโทษแน่นอน” คุณชายตระกูลฮัวรุกลี้รุกลนรีบสารภาพออกมาทันทีที่เห็นว่าเถ้าแก่หลิง เริ่มมองมาที่ตนด้วยสายตาเย็นชายากที่จะจับความหมายได้“เจ้าว่าอย่างไรอาซาน”เถ้าแก่หลิงหันไปถามเปั่ยซานหลง“เอ่อ ข้าแล้วแต่ท่านขอรับ” ซานหลงพลันตอบออกไปแต่ในใจสุดจะส่งสารลูกสาวเพียงใด คนใกล้ชิดคงจะมองออก เนื่องจากพวกเขาไม่มีอำนาจ เงินทองใดๆ ล้วนสู้ไม่ได้ จึงไม่อยากจะสร้างปัญหาต่อไปในอนาคต“แล้วเจ้าเล่าจินเออร์ อยากให้ปูั่จัดการเยี่ยงไรดี”“ข้า ข้าแล้วแต่ท่านปูั่เจ้าค่ะ” ข้าเจ็บใจนัก ข้าไม่ใช่คนผิดแท้ๆ แต่เพราะข้าไม่มีอำนาจเช่นนั้นหรือ ได้ เจ้ารอข้าเดี๋ยวเจ้าเด็กชั่ว รอข้าก่อน ข้ากลับมาแก้แค้นเจ้าแน่ หึยยย“เด็กดี” เถ้าแก่หลิงพลันยกมือขึ้นมาลูบหัวข
