้าเบาๆ จากนั้นจึงได้ยินเสียงสะอื้นด้วยความเสียใจปนคับแค้นใจของข้า จึงเข้าใจดีว่าข้าหมายถึงสิ่งใด“ส่วนเจ้านายน้อยตระกูลฮัว ถึงแม้หลานสาวข้าจะไม่สนใจเอาความเจ้า แต่ข้าในฐานนะปูั่ ไม่ยินยอมให้ใครมารังแกนางเด็ดขาด สั่งการลงไปที่ร้านสาขาจ้าวทั้งหมด ไม่ว่าจะเป็นโรงประมูล ร้านขายสมุนไพร หรือแม้แต่โรงเตี้ยมเหลาอาหารใดๆ ห้ามตระกูลฮัวเหยียบย่างเข้ามาเป็นเวลาหนึ่งเดือน หากไม่มีคำสั่งข้าห้ามผู้ใดขัด มิเช่นนั้นข้าจะสั่งลงโทษ”“ขอรับเถ้าแก่หลิง”“เถ้าแก่ ท่านจะทำเกินไปหรือไม่” คุณชายน้อยตระกูลฮัวเดินเข้ามาใกล้เถ้าแก่หลิงทำท่าเหมือนจะหาเรื่อง“ใจเย็นๆ นะขอรับคุณชายน้อย พวกเรากลับตระกูลฮัวกันก่อนเถอะขอรับ” ข้ารับใช้ชายคนดังกล่าวพยายามเดินเข้ามากระซิบข้างหูนายน้อยพร้อมกับเอามือดันตัวนายน้อยออกจากเถ้าแก่หลิงเบาๆ เพื่อไม่ให้คุณชายของตนทำอะไรที่ทำให้เกิดการขุ่นเคืองต่อเถ้าแก่หลิงไปมากกว่านี้“หึ ฝากไว้ก่อนเถอะ พวกเจ้า เจ้า แล้วก็เจ้า ข้าจะให้ท่านพ่อมาสั่งสอน” ก่อนที่จะจากไปคุณชายตระกูลฮัวได้ยกนิ้วขึ้นมาชี้หน้าบุคลลทั้งหมดที่เกี่ยวข้องและหมายตาไว้“อาจางเขียนจดหมายถึงตระกูลฮัวให้อบรมนายน้อยฮัวให้ดี และเล่าเรื่องราวทั้งหมด”“ขอรับเถ้าแก่”“จบเรื่องตรงนี้แล้ว ไปๆ พี่เปั่ย อาซาน จินเออร์ ปูั่จะอุ้มเจ้าเข้าไปทำแผลดีหรือไม่”“อือ ดีเจ้าค่ะ” ตอนนี้ใครเสนอจะอุ้มข้า ข้ายอมหมดแล้วล่ะ เพราะตอนนี้ข้านะเจ็บแผลไปหมด ตึงมือ
