ับบ้านด้วยนะสิ ที่เหลือข้าจะสอนเจ้าเอง”หลังจากนั้นก็เป็นการพูดคุยกันของหนึ่งมนุษย์และหนึ่งสัตว์ศักดิ์สิทธิ์ เมื่อตกลงกันได้แล้ว เปั่ยจินจึงยินยอมที่จะให้เจ้าสัตว์สองหูตนนี้ เข้ามาอยู่ร่วมกับครอบครัวตนเองด้วย“ว่าแต่เจ้ามีชื่อหรือยัง” เปั่ยจินถามออกไป“อืมม เอาเป็นจินหลง ข้าชื่อจินหลง เท่ห์ใช่มั้ยล่ะ”“อ่อ หลงเออร์ ชื่อดีๆ” ข้าคิดว่าจินหลงมันไม่น่ารักเท่าหลงเออร์หรอกนะ เพราะข้ายังชื่อจินเออร์เลยเจ้าชื่อหลงเออร์น่ารักแล้ว“จินหลงต่างหากเหล่า มาหลงอง หลงเออร์อันใดกัน”“ได้ๆ หลงเออร์ก็หลงเออร์ ข้ารับปากแต่เจ้าอย่าลืม สมุนไพรของข้าล่ะ” ข้าไม่ทวงไม่ได้หรอกนะ ฮี่ๆความร่ำรวยฉบับคนโกงเลยหนา ทำไมข้าจะไม่ใช้สูตรลับฉบับคนโกงบทที่หนึ่ง ก็คือการร่ำรวยจากสมุนไพรหายากอย่างไรเล่า“อ่ะนี่ เห็ดหลินจือแดง ดอกเดียวก็พอ…” จินหลงหยิบเห็ดหลินจือแดงเพียงดอกเดียวให้นาง จริงๆ มันมีหลายดอกนั้นแหละ เพียงแต่เจ้ากระต่ายน้อยก็ยังต้องบำเพ็ญตนเช่นกัน เช่นนั้นจึงจะเก็บไว้กินเล่นบ้างอะไรบ้าง“ข้าขอสี่ดอก ข้าจะเอาไปขาย เถอะนะจินหลงคนเท่ห์ ข้าจะได้เริ่มธุระกิจของข้าสักที” เปั่ยจินพยายามเอ่ยออกไป แสดงสายตาออดอ้อนไปด้วย“นอกจากจะอัปลักษณ์แล้ว เจ้ายังโลภมากอีกงั้นรึ”จินหลงเอ่ยออกมา พร้อมกับหรี่ตาตั้งคำถามไปยังเปั่ยจินจินหลงที่ได้ฟังว่าตนจะอดกินโสมจึงบ่นออกมา แต่ท้ายที่สุดแล้ว สิ่งที่มีมันก็จะยกให้เปั่ยจินทั้งหมดนั้นแลเพียงแต่มิได
