้พูดออกไป ทำเอาเปั่ยจินถึงกับสะบัดหน้าหนีใส่ทันที“เชอะ เช่นนั้นข้าไม่คุยกับเจ้าแล้ว จะออกไปได้รึยัง” หลังจากตกลงเรื่องสมุนไพรกันได้แล้วเปั่ยจินและจินหลงก็พากันออกจากเขตเวทย์ที่กางไว้“ออกก็ออก ใครจะอยากอยู่กับเจ้านานๆ กัน” ข้าพูดพลางพร้อมกับคลายเขตเวทย์ออกเมื่อข้าออกจากเขตเวทย์ได้ ข้าก็แกล้งทำเป็นตื่นขึ้นมาเพราะเสียงดังของเจ้ากระต่ายจินหลงที่อยู่ในพุ่มไม้ทันที“ห๊าววว ข้าตื่นแล้วเจ้าค่ะท่านตา เอ๊ะ! ท่านตาเจ้าขาา ข้าเห็นกระต่ายจากพุ่มไม้ตรงนู้นเจ้าค่ะ” ข้าพูดพร้อมกับทำมือชี้ไม้ไปทางเจ้ากระต่ายทันที“ตื่นแล้วงั้นรึหลานรัก ไหนกันเจ้าเห็นตรงไหน ตาฝาดหรือไม่”“ไม่ฝาดเจ้าค่ะ ทางนั้นไง เราไปจับกระต่ายกันเถอะเจ้าค่ะ ข้าอยากเลี้ยงกระต่าย” ท่านตา ท่านเชื่อข้าสักทีเถอะ ข้าเหนื่อยแล้วกระโดดไม่ไหวแล้ววว“ได้ๆ ตรงไหน เจ้าชี้ให้ตามองสักหน่อย”“ตรงนั้นเจ้าค่ะ อ๊ะ นี่ไงเจอแล้วว” พูดจบข้าก็วิ่งไปอุ้มจินหลงทันที เจ้าจินหลงก็ทำท่าออเซาะข้ากลับเช่นเดียวกัน“มันเชื่องจังเลยจินเออร์ตาว่า…มันน่าจะรอแม่มันมารับหรือเปล่า” ท่านตาว่าพลางลูบหัวจินหลงไป“เช่นนั้นข้าจะปล่อยมันลง ถ้ามันวิ่งตามหลานหลานจะพามันกลับบ้านของเรานะเจ้าคะ” ข้าเสนอวิธีนี้ออกไปเพราะอย่างไรแล้ว เจ้าจินหลงมันก็ต้องวิ่งตามข้ามาอยู่แล้ว“ได้ ๆ ถ้าเป็นเช่นนั้นตาก็ไม่ขัดเจ้า”“หลานรักท่านตาที่สุดเลยเจ้าค่ะ”“เจ้ากระต่ายเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ถ้าอยากไปกับข
