้าก็เดินตามข้ามาเล่า ไม่เช่นนั้นเจ้าก็นอนที่นี่ต่อไป”ข้ากระซิบบอกเจ้าจินหลงให้มันได้ยินก่อนจะปลอ่ยมันลง“มันจะฟังเจ้าออกหรอจินเออร์”“แหะๆ ท่านตาก็….” ออกสิเจ้าคะท่านตา ก็มันพูดได้“ไหนๆ อ้อนอะไรท่านตาเจ้าอีกแล้วรึ” เสียงท่านพ่อตะโกนมา เมื่อเห็นข้ากอดท่านตาอยู่“เปล่านะเจ้าคะ ข้ารักท่านตาจริงๆ ต่างหากเล่าท่านพ่อ”“ฮ่าๆได้ ๆ พ่อเชื่อเจ้า”“เจ้าได้อะไรมาบ้างละนั้น เต็มตะกร้าเชียวอาซาน”“ได้ไก่ฟั้ามา สองตัวขอรับ นอกนั้นก็เป็นผักปั่าทั่วไปขอรับท่านพ่อ สัตว์ใหญ่ล้วนหนีหายไปหมดเลยไม่รู้เพราะอะไร”“อย่าห่วงเลย เราค่อยขึ้นมาดูใหม่รอบหน้า ตอนนี้ข้าว่ากลับกันก่อนเถอะ”“อ้าว แล้วกระต่ายเจ้าเล่าจินเออร์” ท่านตาถามออกมา เมื่อเจ้าจินหลงหายไปจากครรลองสายตา“กระต่ายอะไรหรือขอรับท่านพ่อ”“กระต่ายปั่า ที่จินเออร์เจอนะสิ บอกจะเอากลับไปเลี้ยงที่บ้าน แต่มันหายไปแล้วล่ะ”“งั้นกลับกันเถอะ จินเออร์ พ่อว่าท่านยายท่านแม่คงรอเจ้าแล้วล่ะ” ท่านพ่อเมื่อไม่เห็นกระต่ายที่พูดถึงจึงชวนข้าและท่านตากลับเนื่องจากตอนนี้ใกล้มืดแล้ว“เจ้าค่ะ ท่านพ่อ” ข้าเหลือบมองดูซ้ายขวาทำไมเจ้ากระต่ายอัปลักษณ์มันหายไปไหนละเนี่ย“อ่ะ นั้นใช่กระต่ายเจ้าหรือไม่จินเออร์ แล้วมันคาบอะไรมาด้วยละนั้น” ท่านพ่อถามข้าเมื่อหันหลังเดินออกไป แล้วเจ้าจินหลงกลับมาพอดี“เห็ดหลินจือแดง… อาซานกระต่ายมันคาบเห็ดหลินจือแดงมาให้เรา ฮ่า ๆ”“ดีๆ งั้นพ่อให้เจ้าอุ้มมันกลับบ้านด
