ีหรือไม่ ไหน ๆมันก็นำโชคมาให้เราแล้ว”“ดีเจ้าค่ะ ท่านพ่อ”เมื่อท่านพ่ออนุญาตให้ข้านำจินหลงกลับบ้านได้แล้ว ข้าจึงอุ้มมันขึ้นมาและหันไปกระซิบกับมัน เพราะข้าตกลงกับมันว่า สี่ ดอก แต่มันเอามาให้ข้าเพียงดอกเดียว“ทำไมเจ้าเอามาดอกเดียว ไหนตกลงกับข้าว่าสี่ดอกอย่างไรเล่าเจ้าหน้าเหม็น”“เจ้าปล่อยข้าลงสิ ยัยเด็กอัปลักษณ์” ยัยเล็กโลภมาก“อือ แล้วไงต่อ” หลังจากนั้นข้าวางมันลง มันก็กระโดดลงไป“อ่ะ นั้นมันกระโดดไปไหนแล้ว” ท่านพ่อถามออกมาหลังจากเห็นจินหลงกระโดดออกไป“มันรอให้เราตามไปเจ้าคะท่านตาท่านพ่อ”“แน่ใจหรือจินเออร์” ท่านตากล่าว“เจ้าค่ะ มันบอกข้า”“ได้ๆ งั้นตามมันไป” ท่านพ่อจึงบอกให้พวกเราตามมันไป“ฮ่า ๆ เจ้ากระต่ายนำโชค ข้าจะเลี้ยงเจ้าเอง” เมื่อท่านตาเห็นสิ่งที่เจ้าจินหลงกำลังยืนหันหลังให้ ถึงกับหัวเราะออกมา“สามดอกขอรับท่านพ่อ เห็ดหลินจือแดงอีกสามดอก มันนำความร่ำรวยมาแก่เราแล้ว” ท่านพ่อดีใจหนักมากถึงกับกระโดดไปกอดท่านตา“มาๆ ข้าอุ้มเจ้าเอง ฮ่า ๆ” ท่านตาถึงกับไปอุ้มเจ้าจินหลงขึ้นมาในอ้อมแขน“รวมทั้งหมดเป็นสี่ดอก ขอรับท่านพ่อ”“เราจะรวยแล้วหรือเจ้าคะ เย้ๆ จินเออร์ดีใจมากๆเลย จะได้กินข้าวทุกมื้อแล้ว”“ใช่ๆ เราจะได้กินข้าวทุกมื้อแล้ว” ท่านพ่อหันมามองข้าด้วยแววตาที่เอ่อไปด้วยน้ำตาอีกครั้ง“เป็นไง ข้าทำดีหรือไม่ยัยเด็กอัปลักษณ์”“หึ ดีมากกเจ้าค่ะ” ข้าตอบกลับเจ้าจินหลงออกไปรอบนี้มันทำดีจริงๆ ครอบครัวข้ากำลังจะเร
