องค่ายาค่ารักษานั้น พูดก็พูดเถอะอาซานข้าจำเป็นต้องเก็บ เพราะโรงหมอข้ามิอาจรักษาผู้ปั่วยโดยปราศจากเงินซื้อสมุนไพรได้หรอกนะ หวังว่าเจ้าคงเข้าใจ”“ข้าเข้าใจดีขอรับท่านหมอ แล้วค่ารักษาทั้งหมดเท่าไหร่หรือขอรับ”“สองตำลึงเงิน แต่ข้าคิดแค่ค่ายาก็พอหนึ่งตำลึงส่วนค่ารักษาและนอนค้างที่นี้ ข้าไม่คิด”“ขอบพระคุณมากขอรับท่านหมอ แต่ข้าพอจะมีเงินอยู่บ้าง อีกอย่างบุตรสาวข้าก็ได้ท่านหมอดูแล ไม่จำเป็นต้องลดราคาให้ข้าหรอกขอรับ ข้ารู้ว่าท่านหมอพยายามคิดค่ารักษาอย่างเป็นธรรมที่สุดแล้ว”“ได้ๆ เอาตามเจ้าว่า งั้นข้าไปดูคนปั่วยคนอื่นต่อก่อนละกัน”“ขอรับท่านหมอ”หลังจากท่านหมออกไป ท่านพ่อก็หันมามองข้าและท่านแม่ที่นอนอยู่บนเตียงด้วยสายตาสำนึกผิดท่านควรจะสำนึกผิดจริงๆ เจ้าค่ะท่านพ่อ แต่ไม่เป็นไรนะเจ้าคะ ในเมื่อท่านต่อสู้เพื่อข้ากับท่านแม่ จากนี้ไป ข้าจะดูแลและปกปั้องท่านเอง ครอบครัวที่แท้จริงของท่านคือพวกเรานะเจ้าคะท่านพ่อ“ท่านพ่อเจ้าขา พวกเรา…พวกเราเราไม่มีบ้านแล้ว” แต่ก่อนอื่นท่านพ่อ ท่านต้องหาที่อยู่ให้ข้าก่อน“เจ้ากลัวหรือไม่จินเออร์” ท่านพ่อถามข้าทั้ง ๆ ที่สายตาของท่านพ่อตอนนี้ มันหว้าเหว่ไปถึงดวงตาด้วยซ้ำมือข้างหนึ่งก็เอื้อมไปจับท่านแม่ อีกข้างก็หันมาลูบหัวข้าเบาๆ“ไม่กลัวเจ้าค่ะ ข้าดีใจมากๆ เลยต่างหาก” ข้ายิ้มและตอบออกไปตามความรู้สึกจริงๆ แล้วข้าก็ต้องการให้ท่านลืมครอบครัวจอมปลอมนั้นเสียเถิดท่านพ่อประโยคหลังข้
