่านนะขอรับที่มาเป็นธุระให้ข้า ไว้ข้าจะหาโอกาสไปตอบแทนท่านนะขอรับ”“เออๆ ไม่เป็นไร ข้าเอ็นดูเจ้าเหมือนบุตรเหมือนหลานแค่นี้เอง เช่นนั้นข้าไปก่อน เจ้าก็รีบพาเมียเจ้าไปหาหมอเถอะ”“ขอรับผู้ใหญ่บ้าน”“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอกตัญูต่อท่านแล้ว ข้าขอลาขอรับ ชีวิตินี้ ข้าถือว่าข้าตอบแทนบุญคุณพวกท่านมาตลอดชีวิตแล้ว เงินหรือสมบัติใดๆ แม้แต่อีแปะเดียวข้าไม่ขอรับ ขอขอบพระคุณที่ท่านเลี้ยงดูครอบครัวข้ามาตลอด ลาก่อนขอรับ”ครอบครัวเจียเมื่อเห็นว่าเหล่าผู้อาวุโสกลับกันหมดแล้ว จึงมิจำเป็นต้องไว้หน้าผู้ใดอีก เมื่อซานหลงจะทำการคารวะเป็นครั้งสุดท้าย จึงมิได้ใส่ใจและเดินกลับเข้าบ้านไปทันทีเมื่อเหตุการณ์ลงเอยเช่นนี้ ท่านพ่อก็ได้ไปเอ่ยปากขอยืมเกวียนผู้ใหญ่บ้าน เพื่อพาท่านแม่ไปโรงหมอในตัวอำเภอเพื่อรักษาส่วนเรื่องเงินนั้น พวกข้าไม่กังวลเลย เพราะมีโรงรับฝากเงินที่ได้ไว้จากคราวก่อนอยู่แล้วเมื่อมาถึงโรงหมอในอำเภอ ท่านพ่อก็ให้ท่านแม่และข้าไปรับการรักษาจากท่านหมอท่านหมอบอกว่าอาการของข้าไม่มีอะไรมาก เพียงแค่หมั่นทำความสะอาดแผลให้ดีๆส่วนท่านแม่นั้น ท่านหมอขอให้ท่านแม่รักษาตัวที่โรงหมอไปก่อน เพราะกลัวพิษไข้ท่านแม่จะกำเริบ“เมียข้าเป็นอย่างไรบ้างขอรับท่านหมอ” ซานหลงเอ่ยถามขึ้นมา“อืม ไม่เป็นอะไรแล้วหล่ะ นางสลบไปเพราะพิษไข้จากบาดแผลที่ได้รับ ให้นอนดูอาการแล้วก็จัดเทียบยาอีกสักสามเทียบก็ดีขึ้น”“ขอบพระคุณมากขอรับท่านหมอ”“ส่วนเรื่
