านะ…มิใช่บุตรของข้านะสิ เจ้ามันก็แค่เด็กที่หลงทางมา เพราะความจำเจ้าหายไป ข้าจึงรับเลี้ยงเจ้าไว้อย่างไรเล่าเจ้าลาตาขาว หึ” เจียฮูหยินเอ่ยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงเยาะเย้ย“จริงหรือ…ขอรับท่านพ่อ” ซานหลงที่มิอาจทำใจเชื่อได้ จึงหันไปหาเจียซ่งอย่างต้องการหาคำตอบ“เป็นความจริง เพราะเช่นนั้น เจ้าก็ไปเถอะ เพราะตั้งแต่แรกเจ้าก็ไม่มีส่วนเกี่ยวข้องกับตระกูลนี้อยู่แล้ว”เจียซ่งเอ่ยขึ้นมาพร้อมกันเสหน้าไปอีกทาง เพียงเพราะมิอยากสบตากับคนที่เคยได้ชื่อว่าเป็นบุตรชายของตน“ท่านพ่อเจ้าขา…” เจียจินที่เห็นเช่นนั้นจึงได้แต่เพียงเอ่ยเรียกบิดาของตนเองเบาๆ‘ท่านพ่อไม่ตอบข้าเลย อืออ ข้าสงสารท่านพ่อเสียจริง’ตอนนี้ท่านพ่อของข้าช็อกไปแล้ว ข้าก็ตกใจไม่แพ้กัน ไม่เคยคิดเลยว่า ท่านพ่อจะไม่ใช่บุตรของท่านปูั่ท่านย่าจริงๆ ก็ในนิยายที่ข้าอ่านมา มันเป็นเรื่องปกติที่มีลูกรักลูกชังนี่นาแต่ข้าว่ามันก็ดีแล้วล่ะ ครอบครัวข้าจะได้หลุดพ้นจากบ้านใหญ่สักที แถมได้รู้ความจริงเรื่องท่านพ่ออีกข้าว่ามันคุ้มจะตายไป หึหึ“ท่านพ่อเจ้าขามิเป็นไรนะเจ้าคะ” ข้าเอื้อมมือไปไปจับบริเวณแขนท่านพ่อเบาๆ“พ่อมิเป็นไรจินเออร์” ซานหลงพยายามกลั้นน้ำตาแล้วตอบคำถามบุตรสาวของตน พร้อมกับหันไปมองหน้าภรรยาของตนเอง“เจ้าไหวนะอาซาน” ผู้ใหญ่บ้านที่อยู่ในเหตุการณ์เมื่อเห็นอาการของครอบครัวซานหลงแล้วจึงเอ่ยปากถามขึ้นมา ด้วยความสงสารเช่นกัน“ข้าไหวขอรับผู้ใหญ่บ้าน ข้าขอขอบพระคุณท
