หเป็นด้วยหรือ เยี่ยมมากเจ้าค่ะ“อย่ามาขึ้นเสียงใส่ข้า ไอ้บุตรอกตัญู” ท่านปูั่เอาไม้เท้าฟาดหน้าท่านพ่อ ข้าเห็นกับตาตัวเอง ถึงกับช็อกพูดไม่ออก“ท่านพ่อ ท่านพ่อเจ้าขาา อืออ ท่านปูั่ อย่าทำท่านพ่อเลยนะเจ้าคะ” ข้ารีบวิ่งไปหาท่านพ่อและกอดท่านพ่อไว้ ถึงท่านพ่อจะกตัญูมากแค่ไหน แต่อย่างน้อยท่านพ่อก็เป็นพ่อของข้า“ท่านพ่อท่านตีข้าทำไม ข้าเพียงต้องการเงินไปรักษาอาหลิน ท่านดูนางสิขอรับ นางไม่ฟืนเลย นางอาจจะตายก็ได้นะขอรับ ถ้าไม่เชิญหมอมารักษา ทั้ง ๆที่นางดูแลพวกท่านอย่างดีเสมอมา ตื่นมาทำอาหาร ซักผ้า ทำความสะอาดบ้าน หาของไปขาย ทำไร่ทำนานางก็ไม่เคยเกี่ยงนะขอรับ”“หากนางจะตายก็ขึ้นอยู่กับวาสนาของนางเองไม่เกี่ยวกับข้า” ท่านปูั่พูดออกมา“หึ ข้าบอกเจ้าแล้ววใช้มั้ย เฒ่าเจีย ว่าอย่าเอามันมาเลี้ยงจนโตขึ้นมาอกตัญูต่อครอบครัวเราแบบนี้”“ข้าเป็นบุตรท่านนะขอรับ ท่านพ่อท่านแม่ ท่านพูดเช่นนี้ได้อย่างไร”“ท่านพ่อ ท่านแม่ ข้าอกตัญูแล้ว ถ้าท่านไม่ให้เงินแก่ข้า ข้าขอแยกบ้านขอรับ”“เผี๊ยะะ” // เสียงท่านย่าตบท่านพ่อ“เจ้าคนเนรคุณ สารเลว เหมือนเมียแกไม่มีผิด ไปไสหัวออกไปไหนก็ไป” ท่านย่าไล่ท่านพ่อ
