เลย!”ฉินเฉากระโดดขึ้นมาเหยียบอยู่บนกระบี่ที่กำลังลอยอยู่ และกลับหลังหันเตรียมตัวหนีไปส่วนเจ้าปู้จิงเทียน เขาน่าจะดูแลตัวเองได้“ช่วยข้าด้วย พาข้าไปด้วยเถอะนะ ขอร้องล่ะ!”ในขณะที่ฉินเฉากระโดดขึ้นไปบนกระบี่ ปู้จิงเทียนก็เอ่ยขอร้องและยื่นมือมาหาฉินเฉาดวงตาที่สิ้นหวังนั้นช่างดูน่าสมเพชเสียจริงฉินเฉากัดฟันกรอดในทันทีก็ได้! ถึงยังไงนี่ก็คือชีวิตหนึ่ง“จับให้ดีๆ ล่ะ!”เขายื่นมือข้างหนึ่งออกไปดึงปู้จิงเทียนให้ขึ้นมาอยู่บนกระบี่ ก่อนที่แสงสว่างจะเปล่งแสงวาบ และพุ่งทะลุออกไปจากวงล้อมของวานรเผือกเหล่านี้ฉินเฉาต้องเก็บซ่อนพลัง เขาจึงต้องบินให้ต˹าติดพื้นเข้าไว้ทรายจึงกระเด็นขึ้นมา หลังจากที่กระบี่เคลื่อนที่ผ่านไปอย่างต่อเนื่อง“พะ พวกเรากำลังจะไปที่ไหนกัน…………”ปู้จิงเทียนที่ยังคงตื่นตระหนกได้เอ่ยถามออกมา“หอคอยสกัดกลั่นมาร”“อะไรนะ! เจ้าเสียสติไปแล้วหรือไง? พวกเราจะไปที่นั่นกันทำไม!”ปู้จิงเทียนตกใจมาก เขาร้องตะโกนออกมาทันที “เจ้าคิดจะพาข้าไปตายใช่ไหม!”“ถ้าไม่พอใจก็กระโดดลงไปซะ”ฉินเฉาเบ้ปาก กล่าวออกมาด้วยน˺าเสียงเย็นชา “นอกจากหอคอยสกัดกลั่นมารแล้ว ยังมีที่ไหนที่จะปลอดภัยไปมากกว่านี้อีก? ถ้าไม่เป็นเพราะว่านายไปกระตุ้นฝูงวานรเผือกให้มาทำร้ายพวกเรา แล้วพวกเราจะตกอยู่ในสถานการณ์แบบนี้เหรอ? ปู้จิงเทียน แค่ฉันไม่ฆ่านายให้ตายฉันก็แสดงความเมตตามากพอแล้ว”“คะ ใครจะไปทำร้ายพวกเจ้า………….”ปู้จิงเทียนกล่าวด้วยความหวาด
