ะที่ทุกคนคิดว่าตัวเองปลอดภัยแล้ว เสียงแปลกๆ บนท้องฟ้าก็พลันดังขึ้นอย่างกะทันหันนักศึกษาคนหนึ่งเงยหน้ามอง และชี้นิ้วไปบนท้องฟ้านอกกระจกรถ เขาเอ่ยถามออกมาพร้อมกับหยดเหงื่อที่หลั่งไหลลงมาบนใบหน้าทุกคนจึงอดไม่ได้ที่จะเปิดประตูหลัง และมองขึ้นไปบนท้องฟ้าและทันใดนั้นพวกเขาก็พลันตะลึงงัน อ้าปากค้างจนหุบปากไม่ได้บนท้องฟ้าในยามค˹าคืนมีหุ่นยนต์ที่มีรูปร่างเหมือนมนุษย์ห้าตัวกำลังปลดปล่อยเปลวสีฟ้าและไล่ตามรถของพวกเขา“มันจะไม่เกินไปหน่อยเหรอ……………”ถึงจะเคยได้ยินมาว่าประเทศญี่ปุ่นกำลังพัฒนาหุ่นยนต์ แต่นี่เป็นครั้งแรกเลยที่พวกเขาได้เห็นมันโดยเฉพาะเมื่อหุ่นยนต์ที่พุ่งตัวลงมาและไล่ตามหลังเหล่านี้ มีความสูงมากกว่ารถบัสขนาดเล็กหลายเท่า บรรดานักศึกษาก็รู้สึกใจหายขึ้นมาอีกครั้ง“เชี่ย นี่มันจะเกินไปแล้ว”ฉินเฉามองหุ่นยนต์ร่างมนุษย์ที่สูงถึงสิบเมตรด้านนอก แล้วเบ้ปากอย่างอดไม่ได้“หยุดเดี๋ยวนี้ ไม่อย่างนั้นพวกเราจะยิง!”เสียงเตือนดังขึ้นมาจากหุ่นยนต์“ท่านผู้นำตระกูล จะทำยังไงดีครับ?”คนขับรถเอ่ยถามด้วยความกังวลให้เขาขับรถซิ่ง เขาทำได้ แต่ถ้าให้ซิ่งรถแข่งกับหุ่นยนต์ เขาทำไม่ได้จริงๆ“ไม่ต้องไปสนใจพวกมัน ขับต่อไป”ฉินเฉาโบกมือ“นายบ้าหรือไง!”หยางเหล่ยตะโกนขึ้นมาด้วยความโกรธทันที “พวกนั้นมันหุ่นยนต์นะ แค่ใช้ปืนกลในมือยิงมานัดเดียว รถบัสคันนี้ก็ระเบิดแล้ว”“ถ้ากลัวตายมากนัก นายก็กระโดดลงไปจากรถเลยสิ”ฉินเฉาเหลือบตามองหย
