ปล่อยสายฟ้าขนาดมหึมาออกมาในที่สุดเสาสายฟ้าได้พุ่งตรงไปยังกระบี่ปทุมพิสุทธิ์ทุกเล่ม แล้วพุ่งทะยานเข้าหาฉินเฉาเหลียงเมิ่งเหยานั้นมั่นใจมาก เพราะว่าสายฟ้านี้คือท่าไม้ตายของเธอตราบใดที่ใช้กระบวนท่านี้ ฉินเฉาย่อมต้องไม่มีทางรอดอย่างแน่นอนเธอเกรงว่าวิญญาณของเขาจะหลุดลอย และแตกสลายไปเพราะสายฟ้านี้เลยด้วยซ˺าแต่ฉินเฉากลับไม่ก้าวถอยหลังไปเลยสักก้าว เขาวางกระบี่หยินหยางราชันย์มารลง พร้อมทั้งยื่นฝ่ามือข้างขวาออกไป“ฝ่ามือวัชระพิฆาต!”นี่คือกระบวนท่าที่เขาเรียนรู้มาจากคงเซ่อในขุมทรัพย์หมอกทันใดนั้นสายฟ้าขนาดมหึมาที่พุ่งลงมาปะทะกับฝ่ามือของฉินเฉาก็พลันแยกออกจากกันทันทีท่ามกลางสายตาตกตะลึงของเหลียงเมิ่งเหยา หลังจากที่ฉินเฉาใช้มือขวาแยกสายฟ้าออกจากกัน เขาก็ก้าวเข้ามาอยู่ตรงหน้าเธออย่างช้าๆเหลียงเมิ่งเหยานั้นคิดว่าตัวเองกำลังฝันไปวิชาสายฟ้านี้เป็นท่าไม้ตายของเธอเชียวนะ!แต่ว่าตอนนี้มันกลับถูกแยกออกจากกันต่อหน้าต่อตาของเธอนี่ไม่ใช่ความฝันใช่มั้ย?ตูม!ฝ่ามือของฉินเฉา ที่เพิ่งจะทำลายสายฟ้าได้พุ่งเข้ามายังศีรษะของเหลียงเมิ่งเหยาในพริบตาเขาไม่อยากจะระเบิดหัวของเหลียงเมิ่งเหยาโดยตรงถึงยังไงอีกฝ่ายก็ยังเป็นผู้หญิง ให้ระเบิดหัวจนสมองกระจายแบบนั้น มันออกจะน่าเกลียดเกินไปหน่อยแต่นั่นก็ไม่ได้หมายความว่าฉินเฉาจะรักหยกถนอมบุปผาจนกระทั่งปล่อยเหลียงเมิ่งเหยาไปเขาคว้าศีรษะของเหลียงเมิ่งเหยาเอาไว้ จากนั้นร่างก็พลันเปล่
