ญหน้าอย่างในตอนนี้!”“หุบปาก!”โม่เทียนหยาโบกมือ ปลดปล่อยปราณกระบี่ให้พุ่งทะยานเข้าใส่ซู่เฟิงเหรินดวงตาของเฉินชิงเปล่งแสงวาวโรจน์ จนดูเหมือนว่าจะมีเปลวไฟลุกโชนออกมาแต่ในเวลานี้ ร่างหนึ่งได้เข้ามาปรากฏตัวอยู่ตรงหน้าซู่เฟิงเหรินพร้อมกับใช้มือซ้ายเหวี่ยงกระบี่ ฟันปราณกระบี่ของโม่เทียนหยาให้พุ่งออกไป“วุ่นวายเสียจริง!”ใครคนนั้นเกือบจะเหมือนกับเฉินชิงทุกประการ เพียงแค่ว่าเสียงพูดที่อ่อนหวานของเธอดูป่าเถื่อนไปบ้างเล็กน้อย“พวกเจ้าเก่งกันนักใช่มั้ย?”เฉินหยูถือกระบี่ของตัวเอง แล้วหันหน้ากวาดสายตาไปมองศิษย์ของเขาซูซานเหล่านั้น “บังอาจมาลงมือทำร้ายท่านป้าของข้า ข้าว่า…พวกเจ้าคงจะไม่อยากมีชีวิตอยู่กันอีกต่อไปแล้ว!”เสียงสุดท้ายตวาดดังก้องออกมา เห็นได้ชัดว่าเธอกำลังเดือดดาลมาก“ถึงกับรับปราณกระบี่ของข้าได้เชียวเหรอ?”โม่เทียนหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วจ้องมองเฉินหยู“เฉินหยู เจ้าหลีกทางไปดีกว่า”ในเวลานี้ น˺าเสียงเย็นชาได้ดังขึ้นเฉินหยูหันไปมอง ที่แท้ก็เป็นฮ่าวเทียนผู้ไร้แขนไปข้างหนึ่งเขาพ่ายแพ้ให้กับฉินเฉาครั้งแล้วครั้งเล่า ซ˺าร้ายแขนยังขาดไปข้างหนึ่ง ในเวลานี้เขาช่างดูมืดมนมากเหลือเกิน“ไม่อย่างนั้น คนที่ตายเป็นคนแรกอาจจะเป็นเจ้า”“อย่างเจ้าน่ะเหรอ?”เฉินหยูเบ้ปากเหยียดหยาม จากนั้นเธอก็ควบคุมกระบี่ให้ลอยขึ้นไปบนอากาศในทันที“กระบี่ร้อยเงา แผ่ไพศาลทั่วฟ้าดิน! วิชากระบี่แยกเงา!”ทันใดนั้นเงากระบี่ที่มีอยู่มากม
