ถ้าหากฉันขว้างพายุโลหิตทั้งสองลูกนี้ออกไป มันก็เพียงพอแล้วที่จะกวาดล้างสำนักว่านฝัวของพวกนายทั้งสำนัก”“สีกาโปรดคิดให้ถี่ถ้วนก่อน…..”เมื่อเห็นพายุทอร์นาโดทั้งสองลูก หลวงจีนหงฝ่าก็พลันรู้สึกไม่ดีขึ้นมา“คิดให้ถี่ถ้วนงั้นเหรอ? ฉันให้โอกาสพวกนายแล้ว”สิ้นเสียง หลูเหม่ยจวนได้เหวี่ยงแขน โยนพายุทอร์นาโดลงไปทันทีหลังจากที่พายุทอร์นาโดเหล่านี้แยกออกมาจากฝ่ามือของเธอ มันก็มีขนาดใหญ่ขึ้นและทันใดนั้นพายุทอร์นาโดสีเลือดก็ก่อตัวขึ้นบนพื้นและมุ่งหน้าไปยังถ˺าว่านฝัว“ทุกคนปกป้องถ˺าว่านฝัวเอาไว้ให้ได้!”หลวงจีนหงฝ่ามีท่าทีตื่นตระหนกอย่างมากเขาย่อตัวลงไปกับพื้น แล้วใช้ร่างกายของตัวเองเป็นดั่งโล่เปล่งแสงสีทองออกมาสกัดกั้นพายุทอร์นาโดเอาไว้ศิษย์ทุกคนก็รีบวิ่งเข้าไป ใช้ร่างกายของตัวเองเป็นกำแพงขวางกั้นพายุเช่นเดียวกัน“โชคดีที่คนส่วนใหญ่ในสำนักว่านฝัวนั้นฝึกฝนวิชากายาทองคำ”หานหยู่เจ๋อกล่าวออกมา “ไม่อย่างนั้น หากคิดที่จะสกัดกั้นพายุโลหิตพวกนี้ คงจะต้องสูญเสียไปหลายชีวิต”“พายุโลหิตพวกนี้ช่างโหดเหี้ยมจริง ๆ …..”ฉินเฉาได้เห็นมันกับตาของตัวเองในตำหนักราชันย์ภูตมาแล้ว“แต่จะว่าไปแล้ว กุ่ยหมู่อยู่ในวัฏสงสารมาเกือบหนึ่งหมื่นปี ยายแก่คนนี้ฟื้นคืนชีพขึ้นมาได้ยังไงกันนะ……”หานหยู่เจ๋อแปลกใจมากส่วนฉินเฉานั้นแอบปาดเหงื่อตัวเองทันทีเรื่องนี้ตัวเขามีเอี่ยวด้วยสุด ๆ เลยล่ะ…..“น่าแปลกใจจริง ๆ ….. ไม่มีใครรู้สาเหตุนี้เสียด้วย”
