อกว่าบิดาด้วยเหอะ!”ต้องยอมรับว่าหานหยู่เจ๋อคนนี้เป็นผู้ชายที่หน้าตาดีมาก“ไม่ว่าจะหล่อขนาดไหน ข้าก็ไม่ได้หัวใจของเธอมาอยู่ดี”หานหยู่เจ๋อคิดถึงผู้หญิงที่พบเจอในเมืองไท่กู่ขึ้นมาอย่างอดไม่ได้ซูเฟยเธอเป็นผู้หญิงที่สวยที่สุดเท่าที่เขาเคยพบเจอมาตลอดชีวิตโอ้ เขายอมรับว่านอกจากในสำนักไท่ยี ซูเฟยนั้นเป็นหนึ่งในผู้หญิงจำนวนไม่กี่คนที่เขาเคยพบหลังจากที่ออกไปจากสำนักไท่ยี เขาควรที่จะออกไปเผชิญโลกภายนอกเสียบ้างเมื่อก่อนอาจารย์ของเขาเคยกล่าวเอาไว้ว่า ผู้น้อยเร้นกายอยู่ในหุบเขา ผู้ยิ่งใหญ่เร้นกายอยู่ในเมืองหากคิดที่จะฝึกตนเพื่อเข้าสู่เขตระดับอันยิ่งใหญ่ แต่ไม่เคยประสบพบเจอความถูกผิดในทางโลก ย่อมยากที่จะประสบความสำเร็จ“พวกเราควรจะออกไปจากที่นี่กันได้แล้ว”ฉินเฉาไม่ชอบสำนักไท่ยีเท่าไหร่นัก หากรั้งอยู่ที่นี่นาน ๆ แล้วถูกซูม่อเจอตัวเข้า นั่นไม่ใช่เรื่องดีแน่นอน“อืม ข้าเองก็รั้งเอาไว้ได้อีกไม่นานแล้ว”หานหยู่เจ๋อโบกมือเพื่อนำจักรวาลของตนกลับคืนมา ในเวลานี้ทั้งสองคนกลับมาปรากฏตัวที่สำนักไท่ยีอีกครั้ง คราวนี้ม่านพลังหยินหยางก็ได้สลายไปด้วยเช่นกันสายลมยังคงพัดผ่านเข้ามาที่ใต้ผาชำระบาปแห่งนี้ในขณะที่ทั้งสองคนกำลังจะไปจากที่นี่ จู่ ๆ ฉินเฉาก็เลิกคิ้วขึ้นอย่างกะทันหัน“แย่แล้ว มีคนกำลังมาที่นี่!”
