“ศิษย์พี่ ข้าขอแนะนำให้สารภาพมาแต่โดยดีจะดีกว่า”ณ ใต้ผาชำระบาปในสำนักไท่ยี เจียงเฉินกำลังจ้องมองศิษย์พี่เจ้าสำนักผู้ถูกคุมขัง แล้วกล่าวออกมา“ฉินเฉามอบผลประโยชน์อะไรให้กับท่าน?”“หึ ๆ ศิษย์น้อง เจ้าคิดอะไรอยู่ถึงได้มาถามเรื่องนี้กับข้า?”หานหยู่เจ๋อยกเปลือกตาขึ้น เขากำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงหินไม่รู้ทำไม ถึงแม้ว่าในตอนนี้หานหยู่เจ๋อจะกำลังตกต˹า แต่เขาก็ยังแผ่กลิ่นอายบางอย่างออกมาจากร่างกาย และยังเป็นกลิ่นอายที่ทำให้เจียงเฉินนึกอิจฉามันอาจจะเป็นพลังของเซียนทองคำก็ได้ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ เขาถึงจะได้เข้าสู่เขตระดับนี้เสียทีหลังจากที่เจียงเฉินแอบดูดซับพลังของเสาหลักแห่งกฎเกณฑ์มาถึงแม้ว่าพลังของเขาจะก้าวหน้าขึ้นมากจนเข้าสู่ขั้นครึ่งเซียนขั้นสมบูรณ์ แต่มันก็ยังห่างไกลจากขั้นเซียนทองคำอยู่อีกมากโขราวกับว่ามีธรณีประตูที่เขาข้ามผ่านไปไม่ได้ มาขวางกั้นเขาเอาไว้ในขั้นนี้กว่าจะฝ่าด่านไปถึงขั้นเซียนทองคำ มันยากเย็นขนาดนี้เชียวเหรอ?เจียงเฉินยอมรับไม่ได้เขาคิดว่าตัวเองก็เป็นผู้ที่มีพรสวรรค์คนหนึ่งเหมือนกัน แต่ทำไมกลับไล่ตามศิษย์พี่หานหยู่เจ๋อไม่ทันเสียทีทำไมในอดีต อีกฝ่ายถึงได้กลายเป็นเจ้าสำนัก ส่วนเขากลับเป็นเพียงแค่ผู้ที่ควบคุมการดำเนินงานและค่าใช้จ่ายของสำนักเท่านั้น?มันชัดเจนแล้วว่าเขาเป็นเพียงแค่คนงานเบ็ดเตล็ดเป็นเพียงแค่พ่อบ้านเท่านั้นแต่อะไรก็ไม่ดีเท่ากับสถานะในปัจจุบันใ
