นตอนนี้เจียงเฉินรู้สึกภาคภูมิใจมาก เพราะเขาคือเจ้าสำนักของสำนักไท่ยีแต่หลังจากที่เขานั่งอยู่บนตำแหน่งนี้ เขามักจะรู้สึกไม่ปลอดภัยอยู่เสมอเพราะเขารู้ดีว่าพลังของตัวเองนั้นไม่เพียงพอขอเพียงแค่กลายเป็นปรมาจารย์ใหญ่ขั้นเซียนทองคำเหมือนอย่างศิษย์พี่ได้ เขาก็จะสามารถนั่งอยู่บนตำแหน่งนี้ได้อย่างสบายใจดูเหมือนว่าทั้งถังหยินและซูเฉียงจะหมายตาตำแหน่งนี้เอาไว้มานานมากแล้วดังนั้นไม่ว่าฉินเฉาจะให้สิ่งใดแก่หานหยู่เจ๋อ ของสิ่งนั้นจะต้องมาอยู่ในมือของเขา“ศิษย์พี่ ทำไมถึงได้ดื้อรั้นขนาดนี้?”เจียงเฉินกล่าวต่อไปว่า “ตอนนี้ท่านก็กลายเป็นนักโทษไปแล้ว ขอเพียงแค่ท่านยอมมอบของสิ่งนั้นมา ข้าก็จะร้องขอให้ศาลาผู้อาวุโสปล่อยตัวท่านออกไปจากที่นี่ และกลับเข้ามาเป็นผู้อาวุโส ท่านว่ายังไง?”ถึงแม้ว่าจะไม่ได้เป็นเจ้าสำนัก แต่ตำแหน่งผู้อาวุโสก็ยังดีกว่านักโทษทว่าหานหยู่เจ๋อผู้นี้ไม่ใช่คนที่ไม่สามารถแยกแยะความถูกผิดออกจากกันได้“ขอบคุณศิษย์น้องสำหรับความหวังดี”หานหยู่เจ๋อกล่าวออกมาเบา ๆ “ศิษย์น้องลองไตร่ตรองให้ลึกลงไปสิ ข้าอยู่ใต้ผาชำระบาปแห่งนี้ก็ดีอยู่แล้ว ไม่เพียงแต่จะได้สัมผัสกับธรรมชาติอย่างใกล้ชิดเท่านั้น แต่ยังเข้าใกล้เส้นทางสวรรค์ได้ด้วย เมื่อได้อยู่ภายใต้สิ่งเหล่านี้ พลังของข้าก็ก้าวหน้าขึ้นไปอย่างต่อเนื่อง”หลังจากที่พูดออกมา เขาก็ยกมือขวาขึ้น และควบแน่นพลังเซียนบนฝ่ามือ“เจ้าดูสิ ตอนนี้ข้ากลายเป็นเซียนทองคำขั
