สิ้นคำถาม เซียวเยี่ยนพลันชะงักงัน
ย้อนกาลสู่วันบนยอดเขาเปลี่ยวร้างนอกเมืองไต้โจว ยามนางตัดสินใจชุบเลี้ยงจ้าวยวี่เจี๋ย เฒ่าคิ้วขาวเคยเอ่ยเตือนไว้แล้ว สุนัขทรยศนายเก่า เลี้ยงไว้รังแต่จะแว้งกัดเจ้าของ
น่าเสียดายที่ยามนั้นนางเมินเฉย มั่นใจในอำนาจล้นฟ้าว่าย่อมสะกดข่มสตรีผู้นี้ได้
ความจริงตรงหน้าตอกย้ำชัดเจน นางทะนุถนอมอสรพิษร้ายไว้แว้งฉกตนเอง
จ้าวยวี่เจี๋ยทอดมององค์หญิงเป่ยหูที่ตนต้องก้มหัวศิโรราบมาค่อนปี ห้วงอารมณ์อัดแน่นด้วยความสะใจล้นปรี่ สดับคำถามคล้ายคนตายตาไม่หลับของเซียวเยี่ยน นางกลับซึมซาบความหอมหวานดั่งได้ลิ้มรสมธุรส
ตั้งแต่เมื่อใดกัน ที่นางอาจหาญปั่นหัวองค์หญิงผู้สูงศักดิ์บนฝ่ามือ ชี้เป็นชี้ตาย กำหนดเกียรติยศและชะตากรรมของอีกฝ่าย นี่คือสิ่งใด นี่คือเครื่องพิสูจน์ว่านางมิใช่สุนัขจนตรอกอีกต่อไป นางแข็งแกร่งแล้ว
ความหอมหวานในใต้หล้ามีนับหมื่นแสน ทว่าไร้สิ่งใดเทียบเทียมรสชาติแห่งอำนาจที่ตนกุมไว้ในมือ
“ยังมีสิ่งใดต้องอธิบาย” จ้าวยวี่เจี๋ยเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าหยิ่งผยองเหนือกว่า “ข้าเป็นเพียงสตรีชาวบ้านอาภัพ โชคร้ายสะดุดตาเจ้า จึงโดนฉุดคร่ามาทรมาน บังคับให้เรียนรู้ศาสตร์ศิลป์ทั้งสี่ ก่อนจะโยน