คำพูดของอวี่เจ๋อเจตนาให้ตกใจจริงๆ นั่นแหละ ทว่าอวิ๋นตั่วเองก็ไม่กล้าขยับ เธอกลัวว่าถ้าตกลงไปในนํ้าแล้ว ทั้งคู่จะกลายเป็นลูกหมาตกนํ้า ถึงยังไงมีเรื่องน้อยไว้ก็ดีกว่า เธอยังรักษาท่าทียามที่เอนตัวลงบนเรือ เรือลำน้อยโคลงเคลงไปมา รู้สึกสบายมากจริงๆ ในตอนนั้นเธอไม่อยากนึกถึงเรื่องอะไรอื่นอีกแล้ว ในหัวว่างเปล่า ท้องฟ้าเงียบสงบ“ดูเมฆนั่นสิ เหมือนคนหรือเปล่า?” อวี่เจ๋อชี้ก้อนเมฆบนฟ้า “ดวงตานั่นเป็นประกายเหมือนตาของเธอเลย”“เธอกำลังวิ่งอยู่” อวิ๋นตั่วมองไปตามทิศทางที่อีกฝ่ายชี้บอก“ใช่ เธอกำลังวิ่ง ข้างหลังก็มีคนไล่ตามด้วย ดูข้างหลังสิ เห็นได้ชัดเลยว่าเป็นคนรักที่กำลังอับจนหนทาง เขาไม่รู้ว่าจะทำยังไงถึงจะไล่ตามคนรักของตัวเองได้ทัน ในใจของเขากำลังเสียใจ ทั้งที่คุยกันไว้แล้วว่าตลอดชีวิตนี้จะไม่เลิกกัน แต่เขากลับปล่อยเธอไป เขาอยากกลับมาหาเธอ แต่เธอก็ไม่ให้โอกาสเขาแล้ว”“ไม่ใช่ว่าเธอไม่ให้โอกาส แต่เขาไม่เห็นคุณค่ามันเองต่างหากเธอต้องการคำอธิบาย หรือเขาไม่จำเป็นต้องอธิบายสาเหตุที่ทิ้งเธอไปตอนแรกงั้นเหรอ? จากไปไม่บอกไม่กล่าว กลับมาก็ไม่มีคำอธิบาย แบบนี้จะให้เธอรับไหวได้ยังไง?”“ตอนอยู่ข้างนอกพี่มองท้องฟ้าอยู่บ่อยๆ ชอบเวลาที่ได้เห็นก้อนเมฆบนนั้น พี่คิดว่านั่นคือเธอ คืออวิ๋นตั่วของพี่ ไม่ว่าพี่จะไปไกลแค่ไหน เธอก็จะตามพี่ไป ไม่ทอดทิ้งพี่”“คุณนี่เห็นแก่ตัวจริงๆ”อวิ๋นตั่วหลับตาลง เข้าสู่ห้วงความฝันไปพร้อมๆ
