กับเรือที่โคลงเคลงเบาๆเมื่อตื่นขึ้นมาก็เห็นว่าดวงอาทิตย์ลับขอบฟ้าไปแล้ว แสงสีส้มยามพระอาทิตย์ตกหายไป ท้องฟ้าเป็นสีมืด เธอนอนอยู่ในอ้อมกอดของอวี่เจ๋อ นึกแปลกใจว่าทำไมถึงมานอนท่านี้ได้ ไม่นึกเลยว่าจะไม่มีความฝันน่ากลัวมาตามหลอกหลอน“ฉันหลับไปอีกแล้วเหรอ?” เธอลุกขึ้นนั่ง เรือลำน้อยส่ายไปมาจนเธอต้องคว้ามือของอวี่เจ๋อไว้อย่างอัตโนมัติ“เธอหลับฝันหวานเลยล่ะ พี่เห็นเธอยิ้มอยู่ตลอด ก็เลยกลั้นใจปลุกไม่ลง”“คุณน่าจะปลุกฉันนะคะ ดึกขนาดนี้แล้ว คนที่บ้านคงตามหากันทั่ว”อวี่เจ๋อลุกขึ้นยืน จับไม้ไผ่มาพายเรือเข้าฝั่ง “พี่ว่าทักษะพายเรือพี่ก็ใช้ได้นะ”เขาก้าวขึ้นฝั่งก่อน จากนั้นจึงยื่นมือมาจับอวิ๋นตั่วไว้ ให้เธอค่อยๆ ก้าวแล้วกระโดดขึ้นฝั่ง“พุทราจีนที่แม่บ้านหลิวเอากลับไปวันนั้นหวานมากเลย ยังมีอีกไหม?”เขาถามเธอระหว่างทาง“หมดไปตั้งนานแล้ว แบ่งให้เพื่อนบ้าน ให้กู่เลี่ยง แล้วก็แบ่งไปเอาใจหม่าต้าเก้อด้วย”“ทำไมเธอไม่นึกถึงพี่บ้างเลยสักนิด” เขาคิดเล็กคิดน้อยราวกับเด็ก“แม่บ้านหลิวก็เอาไปให้แล้วไม่ใช่เหรอคะ?”“แม่บ้านหลิวหลิวให้กับเธอให้มันไม่เหมือนกันนี่”“คิดเล็กคิดน้อยอะไรขนาดนี้คะ!”เมื่อกลับถึงบ้าน ชูยินก็รออยู่หน้าประตูจริงๆ “ไปไหนกันมา พ่อกับแม่เป็นห่วงแทบแย่”“พี่กลับมาหรือยังคะ?” อวิ๋นตั่วจงใจเปลี่ยนประเด็น“กลับมาตั้งนานแล้ว เดี๋ยวแม่ยกข้าวออกมาให้ กินกันสักหน่อยนะ ตอนแรกคิดว่าไปเดินแถวๆ นี้ เดี๋ยวก็คงกลับ
