พออวี่เจ๋อมาถึงประตูบ้าน แม่บ้านหลิวก็เดินออกมารับ พร้อมกับรอยเ**่่ยวย่นบนใบหน้าที่แทบจะขยับมากองรวมกัน“ในที่สุดคุณก็กลับมา”“มีอะไรหรือเปล่าครับ?”อวี่เจ๋อรู้สึกว่าท่าทางของแม่บ้านหลิวดูแปลกๆ ไป“เมื่อคืนมีคุณผู้หญิงคนหนึ่งมา เธอบอกว่าเป็นเพื่อนของคุณค่ะ”เขาเดินเข้าไปในบ้าน ที่หน้าโต๊ะกินข้าวนั้นมีหญิงสาวหน้าตาสะสวยคนหนึ่งนั่งอยู่ และเธอกำลังใช้นํ้าเสียงนิ่มนวลของตนนั้นสั่งสอนพี่กุ้ยจือ “โจ๊กนี่ใช้ไฟแรงไปหน่อยนะ จำไว้ว่าต้องใช้ไฟอ่อนๆ ค่อยๆ ต้มไป แบบนี้ถึงจะเข้าถึงรสชาติ”พี่กุ้ยจือเอ่ยตอบพร้อมกับใบหน้าที่ยังเปื้อนยิ้ม “ฉันจะจำไว้ค่ะ”หญิงสาวกลอกตา “คนที่ไม่เคยได้รับกับฝึกฝนก็ไม่ได้เรื่องแบบนี้แหละนะ นี่ถ้าไปอยู่ฮ่องกงคงไม่มีคนกล้ารับเข้าทำงานแน่ๆ”พี่กุ้ยจือยิ้มอย่างนอบน้อม เมื่อได้ยินอีกฝ่ายบอกว่าที่ฮ่องกงคนอย่างเธอเป็นไม่ได้แม้แต่แม่บ้าน “นั่นน่ะสิคะ เพราะอย่างนั้นฉันก็เลยไม่กล้าไปฮ่องกงได้ยินว่าตอนนี้ที่ฮ่องกงหลายคนไม่ยอมให้เราไป เพราะกลัวว่าเราจะไปแย่งงานพวกเขา คนพวกนี้นี่ถ่อมตัวกันจังเลยนะคะ พวกเขาไม่รู้เลยว่าตัวเองยอดเยี่ยมขนาดไหน คนอย่างเราจะไปเทียบกับพวกเขาได้ยังไง อย่างที่สุภาษิตว่าไว้ใช่ไหมคะว่า กระต่ายตื่นตูม? หรือคนเขลาเบาปัญญาก็ได้แต่เป็นทุกข์?”“นี่เธอ!…” หญิงสาวโมโหจนหน้าแดง ขณะที่กำลังจะระเบิดอารมณ์นั้นก็เห็นอวี่เจ๋อเดินเข้ามาก่อน เธอจึงรีบลุกขึ้นวิ่งเข้าไปหา “ในที่สุดคุ
