ณก็กลับมาแล้ว เมื่อคืนคุณไปไหนมาคะ?”“คุณมาได้ยังไง? มาถึงเมื่อวานเหรอ ทำไมไม่โทรมาบอกผม? ผมจะได้ช่วยหาที่พักให้”“ฉันอยากมาเซอร์ไพรส์คุณนี่คะ!” เธอมองไปรอบๆ แล้วพูดต่อว่า “ที่นี่ดีมากเลยนะคะ เสียแต่ว่าตกแต่งเรียบง่ายไปสักหน่อย”“สีขาวเป็นสีที่อวิ๋นตั่วชอบ”เธอแกล้งทำเป็นไม่ได้ยิน เห็นได้ชัดว่าไม่อยากพูดถึงอวิ๋นตั่ว “ฉันเลือกห้องของตัวเองแล้ว อยู่ข้างๆ ห้องนอนของคุณเลย”“คุณจะอยู่ที่นี่นานแค่ไหน เดี๋ยวผมช่วยหาโรงแรมให้ดีกว่า บริษัทของเราเช่าห้องระยะยาวไว้ที่โรงแรมเอลตัว เดี๋ยวผมให้คนพาคุณไป”“ฉันไม่ไปค่ะ!” เธอนั่งลงบนโซฟา “ที่บ้านก็มีห้อง ทำไมต้องให้ฉันไปนอนโรงแรมด้วยล่ะคะ?”อวี่เจ๋อนั่งลงตรงหน้าเธอ “เมิ่งอิ่ง คุณเป็นผู้หญิงโสด มาอยู่ในบ้านหลังเดียวกันกับผู้ชายแบบนี้ คนรู้เข้าเขาจะคิดไปต่างๆ นานามันจะไม่ดีกับชื่อเสียงของคุณและพ่อของคุณ อีกอย่างผมก็ไม่อยากให้อวิ๋นตั่วเข้าใจผิดด้วย”“อวิ๋นตั่ว อวิ๋นตั่ว คุณตามหาเธอมาตั้งหลายปีแล้วยังไม่รู้เลยว่าเธออยู่ที่ไหน แล้วแบบนี้ยังจะกลัวเธอเข้าใจผิดอีกเหรอคะ?” เมิ่งอิ่งโวยวายออกมา“บางทีเธออาจจะแต่งงานมีลูก อยู่ที่ไหนสักแห่งในเมืองไปแล้วก็ได้! เธอไม่รู้ด้วยซํ้าว่าคุณตามหาเธอ คุณรอเธอ จะหาเรื่องยุ่งยากให้ตัวเองไปทำไมคะ?”“ใครบอกว่าอวิ๋นตั่วแต่งงานแล้วกันคะ ใครบอกว่าเธอไม่รู้ว่าอวี่เจ๋อกำลังตามหาเธอ ใครดีกับเธอ ใครไม่ดีกับเธอ อวิ๋นตั่วของเรารู้ดีแก่ใจค่ะ”
