แม่บ้านหลิวอดที่จะพูดขึ้นไม่ได้“นี่ใครคะ? ทำไมถึงได้มาพูดแทรกเวลาเราคุยกันแบบนี้? ไม่มีกฎอะไรกันสักนิดเลยหรือไงคะ?”แต่แม่บ้านหลิวไม่รู้จริงๆ ว่ากฎอะไร เธอทำงานที่บ้านอวิ๋นมายี่สิบกว่าปีไม่เคยมองตัวเองเป็นคนนอก ในใจคิดว่าตัวเองเป็นส่วนหนึ่งของบ้านอวิ๋น พอวันนี้มาทำงานให้กับอวี่เจ๋อ เธอเองก็เข้าใจชัดเจนว่ามาเพื่อทำกับข้าวอาหารให้เขา จริงๆ คืออวี่เจ๋อเห็นแก่หน้าอวิ๋นตั่ว ถึงได้รับเธอที่อายุมากแล้วมาทำงานแบบนี้ อีกอย่างคือ เขาหวังว่าเธอจะช่วยตามอวิ๋นตั่วกลับมาได้ เพราะแบบนั้นถึงได้ดูแลราวกับเธอเป็นพระโพธิสัตว์ ถ้าพูดถึงกฎ เธอก็ตั้งกฎให้อวี่เจ๋อสองสามข้อ หนึ่งในนั้นคือห้ามพาผู้หญิงแปลกหน้าเข้ามาพักค้างคืนในบ้าน นั่นก็เพื่ออวิ๋นตั่ว พวกเขาล้วนแต่เชื่อว่าไม่ช้าก็เร็ว วันหนึ่งอวิ๋นตั่วก็จะกลายมาเป็นเจ้าของบ้านหลังนี้ ทั้งหมดนี้ล้วนแต่เตรียมการไว้เพื่อเธอ“คุณหนูเมิ่งอิ่งคะ ฉันไม่รู้จริงๆ ว่าที่บ้านของพวกคุณมีกฎอะไร แต่ที่ประเทศจีนของเรามีประโยคหนึ่งว่าไว้ว่าเข้าเมืองตาหลิ่วต้องหลิ่วตาตาม กฎของเราที่นี่คือต้องเคารพผู้ที่อายุมากกว่า และบังเอิญว่าที่นี่ฉันอายุมากที่สุด”เมื่อพูดมาถึงตรงนี้ แม่บ้านหลิวก็ยิ้มออกมาอย่างภาคภูมิใจ “กฎของเราที่นี่คือ ถ้าไม่ใช่ญาติใกล้ชิดคนสนิท จะอยู่ค้างคืนไม่ได้ค่ะ”
———————————————————
