ง เขาต้องยอมแน่”อวี่เจ๋อมองออกไปนอกหน้าต่าง ทางทิศตะวันออกเริ่มมีแสงสว่างหมู่บ้านเล็กๆ ปกคลุมไปด้วยแสงสีเหลืองทอง บ้านแต่ละหลังสงบและเงียบสงัด“ฟ้าสว่างแล้ว เดี๋ยวพี่ไปทำอาหารเช้าให้ เธอกลับห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้าเถอะ” อวี่เจ๋อลุกขึ้นแล้วเดินเข้าห้องครัวไปอย่างไม่รอให้อวิ๋นตั่วตอบอวิ๋นตั่วดูใจลอย…นี่เธอนั่งอยู่กับเขาเกือบทั้งคืนเลยจริงๆ เหรอ? แถมยังเพิ่งรู้สึกตัวว่าเธอทำตามแพลนของเขาและพึ่งพาเขา ซึ่งนี่เป็นสัญญาณอันตราย เธอโมโหที่ตัวเองไม่หนักแน่นพอ ทั้งๆ ที่บอกว่าเรื่องของพวกเขาจบไปแล้ว ไม่มีทางเป็นไปได้แล้ว! แต่ตอนนี้มันไม่เหมือนมีดที่หักเป็นสองท่อนเลยสักนิด เหมือนตัดบัวยังเหลือใยซะมากกว่าไม่ได้! จะปล่อยให้เป็นแบบนี้ไม่ได้! เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ ต้องบอกตัวเองว่าเรื่องในครอบครัว คนในครอบครัว ไม่จำเป็นต้องให้เขามาดูแลเธอเดินตรงไปที่ห้องครัวด้วยท่าทางกล้าหาญ มองอวี่เจ๋อที่กำลังวุ่นอยู่ทำตัวเองเป็นเจ้าบ้านอย่างจริงจัง ยิ่งมองก็ยิ่งโมโห เขาแน่ใจมากขนาดนั้นเลยเหรอว่าเธอจะฟังเขา? แถมยังไม่อธิบายเรื่องตอนนั้นเลยสักนิด แล้วจู่ๆกลับมาจัดการทุกอย่างแทนเธอ อย่างกับไม่เคยมีเรื่องอะไรเกิดขึ้น“ฉันมาคิดๆ ดูแล้ว อวิ๋นเฉียวไม่เหมาะจะไปทำงานกับอวี่ซีหรอกค่ะ”“ทำไมล่ะ?” เขามองเธอด้วยความแปลกใจ “เราคุยกันแล้วไม่ใช่เหรอ?”อวิ๋นตั่วก้มหน้าลง “นี่เป็นเรื่องในครอบครัวของเรา ไม่จำเป็นต้องให้คุณมากังวลด้วยหรอกค่ะ
