”อวี่เจ๋อเดินเข้ามา เชยคางขึ้น บังคับให้มองสบตา “เธอกำลังโกรธพี่อยู่แต่จะเอาอนาคตของอวิ๋นเฉียวมาปนกับอารมณ์แบบนี้เหรอ อยากจะทำแบบนี้จริงๆ ใช่ไหม? คิดดีแล้วนะ? ถ้าเธอมีทางที่ดีกว่านี้ พี่จะไม่ยุ่งก็ได้ แต่ถ้าทำไปเพราะอารมณ์ พี่อยากให้เธอคิดให้ดีๆ คนคนนั้นเป็นพี่ชายของเธอ เธอไม่อยากสนับสนุนเขาหรือไง?”อวิ๋นตั่วเม้มปาก ดวงตาไหววูบ เธอไม่สามารถหาข้ออ้างดีๆให้กับพฤติกรรมของตัวเองได้ เธอเอาอารมณ์ความโมโหมาลงที่อนาคตของอวิ๋นเฉียวจริงๆ นั่นแหละ และนั่นมันก็ทำให้รู้สึกว่าตัวเองแย่มากแต่เธอก็คิดว่ามันไม่ใช่ความผิดของตัวเอง เธอมองอวี่เจ๋อด้วยความไม่พอใจ “ใช่ค่ะ ฉันกำลังโกรธคุณอยู่! ฉันไม่อยากให้คุณเข้ามายุ่งเรื่องในครอบครัวของเรา เราสองคนเกี่ยวข้องอะไรกันเหรอ ทำไมจู่ๆ คุณถึงได้วิ่งเข้ามาในบ้านเรา แล้วก็เจ้ากี้เจ้าการสั่งนั่นนี่ ทำอย่างกับที่นี่เป็นบ้านของตัวเอง?ฉันบอกไปตั้งแต่แรกแล้วว่าถ้าคุณไม่สามารถบอกได้ว่าทำไมตอนนั้นถึงได้หายไป ก็ไม่ต้องมาหาฉันอีก!”—————————————————-
