สึกดีสุดๆ”“กินเสร็จแล้วจะทำอะไรต่อ?”“นายดูสภาพฉันสิ อย่างกับขอทาน ต้องรีบกลับไปอายนํ้าอยู่แล้ว”“จะให้ฉันไปส่งเธอไหม?”“ไม่ต้องหรอก ลาน้อยของฉันยังพอขี่ได้”อวิ๋นตั่วไปซื้อผักที่ตลาดก่อน จากนั้นก็ขี่ลาน้อยของเธอกลับบ้าน เหมือนลาน้อยจะรับรู้ได้ว่าตัวเองเสี่ยงจะตกงานได้ตลอดเวลา วันนี้จึงว่าง่ายเป็นพิเศษ ไม่อารมณ์เสียเลยตลอดทางเจ้าลาน้อยไม่อารมณ์เสีย บวกกับนานๆ ทีจะได้กลับบ้านเร็ว อวิ๋นตั่วอารมณ์ดีตลอดทาง ตอนผ่านร้านผลไม้ ก็ซื้อแก้วมังกรที่อวิ๋นเฉียวชอบมาอีกสองลูกพอถึงประตูบ้าน เธอก็เห็นเงาที่คุ้นเคยกำลังก้มตัดผักชีอยู่ข้างสวนผักนอกรั้ว เธอรู้สึกว่าสายตาตัวเองมีปัญหาแล้ว แบบนั้นจึงจอดรถแล้วขยี้ตาดูพอคนๆ นั้นได้ยินเสียงรถมอเตอร์ไซด์ เขาก็หันหน้ามา มองเธอด้วยรอยยิ้ม “กลับมาแล้วเหรอ!”“คุณมาที่นี่ได้ยังไง?”อวิ๋นตั่วมองประเมินหลิวอวี่เจ๋อที่อยู่ตรงหน้า เขาใส่ผ้ากันเปื้อน พับแขนเสื้อ ไม่มีความน่าเกรงขามเลยสักนิด!“แม่บ้านหลิวบอกว่าคิดถึงเธอ พี่ก็เลยพามาหาน่ะ”พอพูดถึงแม่บ้านหลิว แม่บ้านหลิวก็วิ่งออกมาจากบ้านพลางเรียกอวิ๋นตั่ว พอเห็นอวิ๋นตั่วก็ปาดนํ้าตา “อวี่เจ๋อบอกว่าหนูงานยุ่งไม่มีเวลามาหาป้า ป้าก็เลยอยากมาหาหนูที่นี่ เด็กคนนี้นี่ ทำไมไม่ติดต่อกันเลยตั้งหลายปี หรือว่าลืมแม่บ้านหลิวไปแล้วคะ?”“หนูจะลืมป้าได้ยังไงล่ะคะ งานยุ่งมากจริงๆ ค่ะ” อวิ๋นตั่วรีบปลอบใจเธอแม่บ้านหลิวดึงเธอมาแล้วมองซ้ายมองขวา
