ขณะที่ม่านราตรีเริ่มโรยตัว ในที่สุดอวิ๋นตั่วก็เจอรถตู้คันใหญ่ของฟู่เข่อเจีย พอเห็นรถก็เท่ากับเจอที่อยู่ของเธอ คฤหาสน์ขนาดใหญ่สามชั้น มีลานบ้านเล็กๆ แยกต่างหาก นอกลานบ้านปลูกดอกไม้เขียวงอกงามกู่เลี่ยงถอนหายใจออกมา “เจอรถไปก็ไม่มีประโยชน์หรอก เราก็ไม่เห็นคนข้างในอยู่ดี! เอาคนมาเปรียบเทียบกันนี่มันน่าโมโหชะมัด ดูสิขนาดออกมาถ่ายละครยังได้อยู่ห้องดีๆ แบบนี้ ได้ยินว่าคืนล่ะตั้งแปดเก้าหมื่นแน่ะ?”อวิ๋นตั่วมองต้นไม้ที่อยู่นอกกำแพงแล้วก็ปลดเป้ส่งให้กู่เลี่ยง จากนั้นเธอก็เอากล้องจากอีกฝ่ายมาคล้องคอ แล้วก็ปีนขึ้นต้นไม้ไปอย่างรวดเร็วทำเอากู่เลี่ยงที่อยู่ข้างๆ ตกตะลึงจนตาค้าง “เธอเป็นผู้หญิงจริงๆ หรือเปล่าเนี่ย?”“เพ้อเจ้อน่ะ รออยู่ข้างล่างดีๆ ล่ะ”อวิ๋นตั่วเอากล้องขึ้นมาหากิ่งไม้ที่จะทำให้ถ่ายได้มุมดีที่สุด กู่เลี่ยงเงยหน้าขึ้นมอง เห็นเธอปีนข้ามแต่ละกิ่งแล้วใจก็เต้นแทบหลุดจากอกในที่สุดเธอก็เจอมุมที่ดีที่สุด อวิ๋นตั่วมองลงไปด้านล่างด้วยความภาคภูมิใจแล้วบอกกับกู่เลี่ยงว่า “พอดีเลย เห็นหมดทุกมุมเลย”“เป็นยังไงบ้าง หรูหรามากเลยใช่ไหม?”“ไร้สาระน่ะ! คืนล่ะตั้งแปดหมื่นจะไม่หรูได้ยังไงเล่า?”“กองถ่ายนี่รวยชะมัด เงินจากการโปรโมทเป็นร้อยล้านคงเอามาจ่ายค่าที่พักนี่สินะ”“ต้องไม่ใช่เงินกองถ่ายอยู่แล้ว น่าจะเป็นเงินของผู้ชายคนนั้นมากกว่า”“งั้นเธอเห็นผู้ชายคนนั้นไหม?”“ยังไม่เห็น” อวิ๋นตั่วตอบ “นายไปดูหน่อยสิว่าที
