่ว มันมักอารมณ์ไม่ดีอยู่บ่อยๆ วันดีคืนดีก็หยุดงานประท้วง พอเอาเข้าไปตรวจในร้านซ่อม อวิ๋นตั่วก็ตั้งฉายาให้มันว่าลาน้อย อวิ๋นตั่วมักจะพูดเล่นกับคนอื่นบ่อยๆ ว่ารถของฉันมีพลัง ถ้าไม่ใช่ฉันเป็นคนขี่ มันจะไม่ยอมไป กู่เลี่ยงไม่เชื่อ มีครั้งหนึ่งเขาจะออกไปร้านสะดวกซื้อ จึงขอยืมใช้ลาน้อย ปรากฏว่าเป็นตายยังไงมันก็สตาร์ทไม่ติด แต่พออวิ๋นตั่วขึ้นขี่ บอกให้ไปมันก็ไปซะอย่างนั้น“รถเก่าขนาดนี้แล้ว รีบๆ เปลี่ยนคันใหม่เถอะน่า!”กู่เลี่ยงแนะนำอวิ๋นตั่ว“ไม่ได้ มันอยู่กับฉันมาหลายปีขนาดนี้ มันเป็นเสนาบดีคนโปรดของฉันนะ!”อวิ๋นตั่วใส่หมวกกันน็อค แล้วโบกมือให้กู่เลี่ยง “บาย!”มีบางครั้งที่กู่เลี่ยงนับถืออวิ๋นตั่วมาก จากคุณหนูบ้านรํ่ารวยกลายเป็นปาปารัสซี่ และเธอก็สามารถทำมันได้อย่างไร้ที่ติ เขาไม่เคยได้ยินเธอพรํ่าบ่นร้องไห้หรือแม้แต่คิดถึงอดีตเลย เหมือนเธอเกิดมาก็เป็นแบบนี้อยู่แล้วเหมือนๆ กันกับเขา ลำบากและไม่รู้จักตัวเอง วิ่งวุ่นทำงานเพื่อเงินเดือนไม่กี่พันหยวน แถมยังหัวเราะร่าเริงทั้งวัน เขาสงสัยมากว่าในใจเธอไม่มีความทุกข์สักนิดเลยจริงๆ เหรอ? พบเจอการเปลี่ยนแปลงกะทันหันแบบนี้ ยังเข้มแข็งมองโลกในแง่ดีอยู่ได้จริงๆ เหรอ?อวิ๋นตั่วขี่ลาน้อยของเธอไป พอผ่านตลาดก็ค่อยๆ ขับไปเขตชานเมือง ยิ่งขับไปบนถนนยิ่งเงียบสงบขึ้นเรื่อยๆ ทางก็ยิ่งแคบลง บ้านเรือนที่อยู่สองข้างทางก็น้อยลงด้วย แม้แต่ไฟสองข้างทางก็ขมุกขมัวตอนที่ใกล้จ
