อวิ๋นเฉียวเดินเข้าไปในห้องหนังสือเห็นอวิ๋นอี้ฟานกำลังนั่งหลับตานิ้วโป้งกับนิ้วชี้นวดอยู่ที่สันจมูก ตรงหน้ามืดสนิท เขามองไม่เห็นทางออก“พ่อ” อวิ๋นเฉียวร้องเรียกขึ้นเขาถอนหายใจยาวออกมา “ลูกช่วยชีวิตเขา แต่กลับผลักพ่อตัวเองไปลงเหว”“ผมว่าผมกำลังช่วยพ่ออยู่นะครับ ผมคิดไว้แล้ว อย่างมากเราก็แค่ทำธุรกิจต่อไปไม่ได้ ประกาศล้มลายมันยังดีกว่าฆ่าคนตายนะครับ” อวิ๋นเฉียวว่า “ฆ่าคนน่ะต้องชดใช้ด้วยชีวิต พ่อคิดจริงๆ น่ะเหรอครับว่าจะทำมันได้อย่างแนบเนียนไร้ช่องโหว่?”อวิ๋นอี้ฟานลุกขึ้นยืน เดินไปหยุดข้างผู้เป็นลูก ก่อนที่จะยกมือตบไหล่“ลูกไม่รู้อะไร มีแต่คิดว่าต้องเป็นแบบนั้นแบบนี้”“ผมเพียงแค่รู้สึกว่าทุกอย่างมันสามารถกลับมาได้อีก ยกเว้นเสียก็แต่ชีวิตเท่านั้น”“ช่างเถอะ ในเมื่อเรื่องมันเป็นแบบนี้แล้วพูดไปก็เท่านั้น” เขามองลูกชาย ลูกชายคนนี้เติบโตขึ้นมาแล้วเหมือนเขาจริงๆ น่าเสียดายที่นิสัยกับอารมณ์ไม่เหมือนเลยสักนิด “พ่อจะไปดูอวิ๋นตั่วสักหน่อย ไม่รู้ตอนนี้เป็นยังไงบ้าง? ลูกคิดออกหรือยังว่าจะทำยังไงให้เธอหลุดพ้นจากความเจ็บปวดในวันนี้?”“ความรักของน้องกับอวี่เจ๋อไม่ใช่สิ่งที่ใครจะสามารถแยกได้ง่ายๆ”“ลูกเชื่อหลิวอวี่เจ๋อขนาดนั้นเลยเหรอ? หลังจากที่เขารู้ว่าพ่อของแฟนสาวต้องการชีวิตของเขา เขายังจะยอมรับอวิ๋นตั่วได้อีกเหรอ พ่อได้ยินที่ลูกพูดกับหยูเทียนอี้แล้ว บ้านอวิ๋นกับบ้านหยูน่ะเป็นไปไม่ได้ แล้วบ้านอวิ๋นกับบ้านห
