่ได้เกิดมาคู่กัน ไม่ว่าวัตถุประสงค์ของอวิ๋นเฉียวจะเป็นอะไร แต่การที่เขาทิ้งลูกไปนั่นหมายความว่าเขารักลูกไม่มากพอ ช่างเขาเถอะ!” อวิ๋นอี้ฟานว่า“แต่ว่า…ไม่ว่ายังไงมันก็ต้องมีเหตุผล เขามักจะมีเหตุผลให้หนูเสมอ เมื่อวานยังดีๆ อยู่เลย หนูบอกว่าหนูฝันร้าย ฝันว่าเขาทิ้งหนูในงานหมั้น เขายังหัวเราะแล้วว่าหนูโง่อยู่เลย!” อวิ๋นตั่วสะอึกสะอื้น ยิ่งพูดก็ยิ่งเสียใจ“บางทีเขาอาจจะรู้สึกว่าเราทำลายความเคารพในตัวเองของเขา เขาต่อสู้ดิ้นรนมานาน สุดท้ายเขาก็เลือกความเคารพในตัวเอง”“แต่หนูก็พยายามระมัดระวัง พยายามจะปกป้องเขา เรื่องงานหมั้นหนูก็ไม่เคยยื่นมือเข้าไปแทรก ยอมฟังเขาทุกอย่าง”อวิ๋นตั่วคิดว่ามันไม่สมเหตุสมผลอวิ๋นตั่ววิ่งลงมาข้างล่าง “หนูต้องไปถามอวิ๋นเฉียวให้รู้เรื่องว่าพี่พูดอะไรกับเขากันแน่?”อวิ๋นอี้ฟานรั้งลูกสาวไว้ “อวิ๋นตั่ว ช่างเถอะ จบแล้ว มันจบแล้ว!”“จะจบได้ยังไงคะ ทำไมต้องจบด้วย?” อวิ๋นตั่วไม่เข้าใจว่าทำไมผู้เป็นพ่อต้องพูดแบบนี้ ให้เธอกับอวี่เจ๋อจบกันไม่เท่ากับเอาชีวิตเธอหรอกเหรอ?หลายปีมานี้ความปรารถนาเดียวของเธอ สาเหตุของความพยายามของเธอไม่ใช่เพราะรู้ว่าข้างหน้ามีอวี่เจ๋อรออยู่หรอกเหรอ?เธอรู้สึกว่าในใจว่างเปล่า เหมือนมีถํ้าขนาดใหญ่ ลมหนาวเย็นเหยียบพัดผ่านถํ้าเข้ามา พลอยทำให้รู้สึกเหมือนจะล้มมิล้มแหล่!
