อวิ๋นเฉียวอยากแย่งขวดยาใบนั้นจากกระเป๋าเสื้อพ่อ แต่ก็ถูกอวิ๋นอี้ฟานผลักออก เขามองลูกชายด้วยความตื่นตระหนก “ลูกคิดจะทำอะไร?”อวิ๋นเฉียวมองพ่อด้วยความหวาดกลัวเช่นเดียวกัน “คุณพ่อ คุณพ่อรู้หรือเปล่าครับว่ากำลังทำอะไรอยู่? ฆ่าคนต้องชดใช้กันด้วยชีวิตนะ!”“พ่อไม่มีทางเลือกแล้ว ยังไงก็ตายอยู่ดี ลองสู้ดูสักตั้งดีกว่า! ” อวิ๋นอี้ฟานพูด“คุณพ่อลองคิดถึงอวิ๋นตั่วบ้างสิครับ คุณพ่อฆ่าอวี่เจ๋อก็เท่ากับฆ่าอวิ๋นตั่วนะครับ!”“อวิ๋นตั่วมีพี่ชาย มีพ่อมีแม่ เธอไม่เป็นอะไรหรอก” อวิ๋นอี้ฟานเดินเข้าไปกอดอวิ๋นเฉียวไว้ พูดด้วยเสียงสะอื้น “ลูกชาย พ่อไม่มีวิธีอื่นแล้ว พ่อถูกบังคับจนถึงทางตัน ถ้าพ่อไม่ทำแบบนี้ บริษัทพ่อก็จบสิ้นแน่! พ่อก็ทำได้แค่ประกาศล้มละลาย พวกเราก็จะไม่เหลืออะไรเลย รถยนต์ บัตรเครดิตของลูกก็ไม่มีอีกแล้วพวกเราสี่คนต้องอยู่ในห้องเล็กๆ ไม่กี่สิบตารางเมตร คุณแม่ต้องทำอาหารเอง แม้แต่เล่นไพ่นกกระจอกสามหยวนก็เล่นไม่ได้ ลูกอยากให้ครอบครัวเราใช้ชีวิตแบบนั้นเหรอ?”อวิ๋นเฉียวสั่นสะท้าน เขารู้ดีว่าตัวเองใช้ชีวิตแบบนั้นไม่ได้ เขาเคยชินกับการใช้เงินแบบมือเติบแล้ว ชินกับการสั่งอาหารแล้วไม่ดูราคา รูดบัตรซื้อกระเป๋าซื้อเสื้อผ้าให้ผู้หญิงโดยไม่กะพริบตา โตป่านนี้แล้ว นอกจากใช้เงินก็แทบทำอย่างอื่นไม่เป็นเลย เขาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าจู่ๆ จะมีวันที่ไม่มีเงินให้ใช้ นั่นไม่เท่ากับสั่งให้เขาไปตายหรอกเหรอ?อวิ๋นอี้ฟานดูออก
