ปากลมก็พัดเข้าปาก เขาเหมือนจะหายใจไม่ออก เช่นนั้นจึงรีบสูดลมหายใจ จนลืมร้องไห้ไปเลย เขาเกลียดความอ่อนแอของตัวเอง หลายปีมานี้เขาก็ยังไม่กล้าไปตายอยู่ดี ไม่รู้ว่าตัวเองยังอาลัยอาวรณ์อะไรอยู่อีก? ยังมีอะไรน่าอาลัยอาวรณ์อยู่อีก?พอกลับถึงบ้าน ชูยินออกมาต้อนรับ “เป็นยังไงบ้าง เจอพ่อหรือเปล่าลูกทำไมเขายังไม่กลับบ้านอีกนะ? แม่พูดกับพ่อแล้วว่าวันนี้ให้เขารีบกลับมา”อวิ๋นเฉียวมองแม่แบบอํ้าอึ้ง ไม่รู้จะพูดอะไรดี“อวิ๋นเฉียว?” ชูยินรู้สึกว่าอวิ๋นเฉียวแปลกไป จึงเรียกเขาอีกครั้งอวิ๋นเฉียวได้สติคืนมา แล้วนึกถึงสิ่งที่อวิ๋นอี้ฟานกำชับ เช่นนั้นจึงรีบส่ายหน้า “ตอนที่ผมไป คนที่บริษัทก็เลิกงานกันหมดแล้ว ผมไม่เจอพ่อเหมือนกันครับ”“แปลกจัง เขาไปไหนนะ?”
